Αθήνα

Οι δημοτικές εκλογές και η (δυσεύρετη) Χρυσή Αυγή Αιγάλεω…

Κατάληψη Σινιάλο

Σε μια περιοχή όπως το Αιγάλεω, τα νέα που αφορούν τις γειτονιές μας μαθαίνονται γρήγορα. Ιδιαίτερα δε τα νέα που μας ενδιαφέρουν λίγο περισσότερο από άλλα προσλαμβάνονται ταχύτερα από τις “κεραίες” μας.

Πληροφορηθήκαμε, λοιπόν, ότι εν όψει των δημοτικών εκλογών του Μαϊου, η Χρυσή Αυγή αναζητά υποψήφιο για το Αιγάλεω και… μέχρι στιγμής συναντάει την απροθυμία τόσο των όποιων νέων όσο και “φανατισμένων” παλιών μελών της να στελεχώσουν το τοπικό ψηφοδέλτιο. Το γεγονός αυτό αποκτά ιδιαίτερη σημασία αφού ακόμη κι αν τελικά βρεθεί υποψήφιος, θα έχει ένα -εκ των προτέρων- αδύναμο δίκτυο υποστήριξης γύρω του.

Δεν πρέπει να υπάρξει ούτε λεπτό επανάπαυσης. Κάθε ενδεχόμενη προσπάθεια των απόγονων του Χίτλερ και των ταγματασφαλιτών να μολύνουν με την παρουσία τους τις γειτονιές μας πρέπει να διαλυθεί εις τα εξ ων συνετέθη. Είτε η παρουσία αυτή αφορά στη θεσμική αντιπροσώπευση σε τοπικό επίπεδο είτε στην απόπειρα διάχυσης της εμετικής ιδεολογίας τους στους δρόμους του Αιγάλεω με αφορμή τη διεκδίκηση της περιφέρειας…

Σε ό,τι μας αφορά μέσα στο επόμενο διάστημα θα δρομολογηθεί ένα πλήθος κινήσεων που αφορούν στο ευρύτερο αντιεκλογικό πρόταγμα της κατάληψης ∙ σχέδιο που έχει -από τα πριν- συμπεριλάβει το ενδεχόμενο να διεκδικηθεί από τους φασίστες η παρουσία τους στις γειτονιές μας.

Η συνέχεια στους δρόμους…


Ενάντια στην εκλογική απάθεια… για μια Κομμούνα του Αιγάλεω!

Κατάληψη Σινιάλο

«Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν την πραγματικότητα θα ήταν παράνομες». Το ξέρεις αυτό εδώ και καιρό. Αν μη τι άλλο από τότε που οι άνθρωποι σταμάτησαν να ψηφίζουν σύμφωνα με την ιδεολογία τους, αφού η ιδεολογία πήρε τη σάρκα και τα οστά τού κάθε «σωτήρα» και ξεπουλήθηκε όσο-όσο στους πλειστηριασμούς τραπεζιτών, εφοπλιστών και εργολάβων. Από την άλλη, ξέρεις ότι οι εκλογές ανέκαθεν ήταν ένα «παραθυράκι» για να βολέψεις και να βολευτείς. Και κάθε τετραετία ένα γενικευμένο νταλαβέρι ανανέωνε την «πολιτική ζωή» του τόπου.

Το ότι ξέρεις, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να σκεφτείς. Μη φοβάσαι. Σε έμαθαν να φοβάσαι τις σκέψεις σου και συ πρέπει να αρχίσεις να σκέφτεσαι τους φόβους σου. Ας πάρουμε για παράδειγμα την πόλη. Λένε ότι στους μοντέρνους καιρούς αν φύγεις για λίγα χρόνια από την πόλη σου, όταν γυρίσεις θα την βρεις αγνώριστη. Θα δυσκολευτείς να αναγνωρίσεις τους δρόμους που μεγάλωσες. Σε αλλοτινούς καιρούς, όμως, τα πράγματα δεν ήταν έτσι: οι άνθρωποι ζούσαν σε ένα τοπίο που δεν άλλαζε μέχρι και τον θάνατό τους. Προς τι αυτή η επιτάχυνση; Ναι, ο κόσμος αλλάζει. Αλλά προς ποια κατεύθυνση; Αναμφισβήτητα προς το χειρότερο, το απάνθρωπο, το αποκρουστικό.  Ε; Και ποιος επιλέγει αυτήν την κατεύθυνση;

Μα, αυτοί που ψήφισες. Και ψήφισες με γνώμονα το «συμφέρον» όπως άλλωστε «κάνουν όλοι». Για να βολέψεις και να βολευτείς φέρθηκες με τον χειρότερο τρόπο στην πόλη σου.  Κι αυτή σού επιστρέφει με μεγέθη απέχθειας όσα πριμοδότησες εσύ με μεγέθη αδιαφορίας. Τα τοπία στα οποία μεγάλωσες, έπαιξες, ερωτεύθηκες, πικράθηκες, χάρηκες και λυπήθηκες, πανηγύρισες και απογοητεύτηκες, γεύτηκες τα ελέη των βιωμάτων της ανελέητης ζωής, αυτά τα τοπία πρόσφερες στους αγύρτες της εξουσίας για να εισπράξεις τα ψίχουλα που έπεφταν από το τραπέζι τους κάθε φορά.

Και η πόλη σου ψυχορραγεί εδώ και χρόνια. Το ότι δεν έχει ακόμη πεθάνει οφείλεται στο ότι κάποιοι θέλουν να την συντηρούν στην «εντατική». Έτσι συμφέρει περισσότερο. Οι αγύρτες παριστάνουν τους «γιατρούς» που χρειάζονται τα απαραίτητα «φάρμακα» των πάντα πρόθυμων εργολάβων για να διαχειριστούν την παρακμή. Εκείνο που θέλουν όλοι αυτοί είναι να εγκρίνουμε εμείς για μια ακόμη φορά την ανανέωση του θλιβερού τους συμβολαίου.

Συνωστίζονται δίπλα στις κάλπες συντηρητικοί, προοδευτικοί, σοσιαλδημοκράτες, «κομμουνιστές», ριζοσπάστες ζητώντας για μια ακόμη φορά να τους παραδώσουμε την εντολή για την καλύτερη διαχείριση της παρακμής. Την παρακμή της μνήμης μας, των βιωμάτων μας, των δρόμων και των πλατειών μας, του αέρα και του φωτός μας, των γλεντιών και των πανηγυριών μας, των «ληξιαρχικών πράξεων» της γέννησης και του θανάτου μας. Και η ζωή μας να γλιστράει πάνω από τους βουλωμένους υπονόμους.

Στον αντίποδα έχουμε μία και μόνο επιλογή. Να τους το αρνηθούμε. Όχι απλώς και μόνον για να τους τιμωρήσουμε. Αλλά για να αξιώσουμε τους εαυτούς μας. Να πάρουμε τη ζωή στα δικά μας χέρια. Να μάθουμε από τις ουτοπίες των επαναστατικών καιρών, από τις κομμούνες του παρελθόντος, από τις κοινότητες της ζωής και του αγώνα που πασχίζουν να μας μηνύσουν την αξιοπρέπεια ασφυκτιώντας μέσα στην ιστορία των «νικητών», ασφυκτιώντας μέσα στη νεκροζώντανη ιστορία στην οποία οι αγύρτες θέλουν να μας κάνουν συνένοχους. Ουτοπία δεν είναι ο αγώνας για την ανατροπή αυτού του κόσμου. Ουτοπία είναι να πιστεύουμε ότι μπορούμε να συνεχίσουμε έτσι.

Ιδρύουμε λοιπόν μια «παράταξη» που δεν θα κατέβει στις εκλογές αλλά στους δρόμους. Μια «παράταξη» που θέλει οι υποτελείς τάξεις της πόλης να γίνουν επικίνδυνες τάξεις. Μια «παράταξη» που θα υπονομεύσει το εκλογικό πανηγύρι. Μια «παράταξη»  ενάντια στους εργολάβους της ζωής.


Αντιεκλογική παρέμβαση στη Πετρούπολη:

Το πρωί του Σαββάτου 26/4/2014, πραγματοποιήθηκε αντιεκλογική-αντιφασιστική παρέμβαση στην Πετρούπολη και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή μεταξύ της οδού Ελαιών και Πετρουπόλεως όπου κάθε Σάββατο λειτουργεί λαϊκή αγορά. Η παρέμβαση διήρκησε πάνω από μια ώρα και κατά τη διάρκειά της αναρτήθηκαν πανό, μοιράστηκαν εκατοντάδες κείμενα, πετάχτηκαν τρικάκια και ανοίχτηκαν συζητήσεις με γείτονες των περιοχών μας που διασταυρώθηκαν μαζί μας στο δρόμο. Συνεχίζουμε…

Το κείμενο που μοιράστηκε στην παρέμβαση από τους αναρχικούς/ες, αντιεξουσιαστές/τριες, αντιφασίστες/τριες από Καματερό, Πετρούπολη, Ίλιον, Άγιους Ανάργυρους 


Αντιεκλογική παρέμβαση στο Καματερό:


Image scaled down

Αντιεκλογική-αντιφασιστική παρέμβαση πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 29/3/2014 το πρωί στην περιοχή του Καματερού. Περίπου 50 αντιφασίστες/αντιεξουσιαστές/αναρχικοί από το Καματερό και τις γύρω περιοχές βρέθηκαν για περίπου δύο ώρες σε σημεία του Καματερού όπου λειτουργεί η αγορά όπως σουπερ-μάρκετ, καφενεία και η τοπική λαϊκή αγορά. Κατά τη διάρκεια των επί μέρους δράσεων μοιράστηκε αντιεκλογικό-αντιφασιστικό κείμενο, αναρτήθηκαν πανό που ανέγραφαν «Ενάντια σε κράτος, φασίστες και αφεντικά, ενάντια στις εκλογικές αυταπάτες, αντίσταση-αλληλεγγύη-αυτοοργάνωση», πετάχτηκαν φλάιερ και αναγράφηκαν συνθήματα. Ήταν η αρχή μιας καμπάνιας στις περιοχές του Καματερού, της Πετρούπολης, του Ιλίου και των Αγίων Αναργύρων ενάντια στο κράτος, το φασισμό και τις εκλογές. Συνεχίζουμε συλλογικά και αυτοοργανωμένα, για γειτονίες αλληλεγγύης και ελευθερίας, για γειτονιές συνύπαρξης και αλληλοκατανόησης, κόντρα στην απελπισία, την ηττοπάθεια, τη ματαιότητα, τη μιζέρια, τον κανιβαλισμό, τον φασισμό.

Ακολουθεί το κείμενο της παρέμβασης:

ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΥΤΙΑ ΣΤΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟ…

Βρισκόμαστε σε μία περίοδο γενικευμένης βαρβαρότητας. Και αυτό το γνωρίζουμε καλά στις γειτονιές μας. Βιώνουμε την ανάδυση ενός σύγχρονου ολοκληρωτισμού, με τα σημάδια του να διαγράφονται έντονα σε όλο και περισσότερες κοινωνικές ομάδες, σε ακόμη πιο πλατιά κοινωνικά στρώματα, σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας. Δεν είναι μόνο οι ουρές στους ΟΑΕΔ. Είναι ακόμα χειρότερα, όταν σταθείς «τυχερός» και βρεις δουλειά στα σύγχρονα κάτεργα των αφεντικών «που… δυστυχώς δεν τα βγάζουν πέρα». Στα 4ωρα των σουπερμάρκετ με 250 ευρώ, στα 8ωρα με 480 που δεν μπορείς να απορρίψεις… Την ίδια στιγμή, παντού στήνονται εκείνοι οι «μικροί» ολοκληρωτισμοί που θωρακίζουν αυτή την κανονικότητα: από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, στις επιχειρήσεις σκούπα για άστεγους και τοξικοεξαρτημένους. Από τις επιθέσεις των ΜΑΤ σε διαδηλώσεις, την αστυνομική κατοχή των χωριών της Χαλκιδικής που αντιστέκονται στη λεηλασία του τόπου τους ενάντια στα «χρυσή» επένδυση, στα καουμποϊλίκια των ΔΙΑΣ ενάντια σε «παράξενους» και πιτσιρικάδες σε κάθε δρόμο και πλατεία των γειτονιών μας. Από τον δρομολογούμενο νέο σωφρονιστικό κώδικα, στη δημιουργία φυλακών υψίστης ασφαλείας για «τρομοκράτες»…. Πρέπει οι φτωχοί, οι διαφορετικοί και οι ανυπότακτοι, όχι απλά να βιώνουν ένα καθεστώς διαρκούς απειλής σε όλα τα επίπεδα, αλλά να το ενσωματώσουν, να γίνει ένα με την ζωή τους.

Και ποιος άλλος θα μπορούσε να κάνει καλύτερα αυτή τη βρώμικη δουλειά που δεν μπορεί να ολοκληρώσει η δημοκρατία με τα προσχήματά της; Τα εφεδρικά στρατεύματα του κράτους, που λειτουργούν ως δεκανίκι του, ήταν και είναι πάντοτε οι φασίστες. Και συγκεκριμένα σήμερα, η χρυσή αυγή. Όπως φαίνεται όμως, ένας πρώτος «κύκλος εργασιών» των φασιστών με την ελληνική δημοκρατία ενδεχομένως κλείνει. Οι φασίστες της χ.α. έκαναν τη δουλειά τους: έκαναν οικείες τις καθημερινές πράξεις ρατσιστικής βίας και τετριμμένο τον ακροδεξιό, ρατσιστικό λόγο. Κι επειδή, από τη μία ζαλίστηκαν από τα προνόμια που απολάμβαναν ως το μακρύ χέρι του κράτους και από την άλλη, αύξησαν τον ζωτικό τους πολιτικό χώρο σε βάρος άλλων, έπρεπε να βγουν προσωρινά από τη μέση ή να πάρουν τη μορφή ενός πιο «σοβαρού» ακροδεξιού κόμματος. Κι αυτό ήταν επιτακτικό, ιδιαίτερα μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, όπου η κοινωνική οργή απειλούσε τη συστημική ομαλότητα. Οι διώξεις λοιπόν της χ.α. αγγίζουν μόνο πρόσωπα και όχι συστημικές επιλογές. Εξάλλου, η ελληνική δημοκρατία εφαρμόζει μια χαρά τις προγραμματικές διακηρύξεις των φασιστών: μήπως και αυτοί δεν μιλάνε για αστυνομία παντού; Αυτοί δεν έταζαν μεροκάματα των 18 ευρώ στη Ζώνη του Περάματος και στη Βιομηχανική ζώνη στην Βοιωτία (μέχρι και η τρόικα με τους εγχώριους σταμάτησε στα 20 ευρώ). Δεν είναι οι ίδιοι που ενώ  αυτοπαρουσιάζονται ως αντισυστημικοί, ψηφίζονται από το 50% των αστυνομικών, στηρίζονται από το άλλο μισό παπαδαριό της ανώνυμης εταιρίας με το όνομα Εκκλησία της Ελλάδος, ψηφίζουν παραχωρήσεις σε εφοπλιστές, τη συγχώνευση της αγροτικής τράπεζας στην τράπεζα Πειραιώς (για να κερδίσει ο μεγαλοκαρχαρίας Σάλλας και να επιβαρυνθούμε εμείς οι από κάτω με μερικά δις ευρώ παραπάνω); Δεν είναι αυτοί που ενώ ισχυρίζονται πως τους πολεμάνε τα κανάλια των μεγαλοεργολάβων τύπου Μπόμπολα, κάθε μέρα χαριεντίζονται στα μικρόφωνα άλλων μεγαλοεργολάβων (τύπου Κουρή κτλ); Δεν είναι αυτοί που δείχνουν ως εχθρούς τούς εξαθλιωμένους και καταπιεσμένους (μετανάστες, τσιγγάνοι, αντιστεκόμενοι…), τη στιγμή που ο πραγματικός εχθρός είναι οι από πάνω που καθορίζουν τις ζωές μας; Η ψευδής κοινότητα γύρω από το ότι «όλοι είμαστε ‘Ελληνες», που ξαναθερμαίνεται στις κοινωνικές συνειδήσεις μέσω της χρυσής αυγής (μαζί με όλους εκείνους τους τραγελαφικούς μύθους περί κοινού αίματος, ιστορίας κλπ), δεν εξυπηρετεί κανέναν άλλον παρά το κράτος, αφού κρατάει συνεκτικά δεμένους όλους τους από κάτω υπό τη σκέπη του «έθνους», αφήνοντας ανέγγιχτο το σύστημα των ανισοτήτων και της εκμετάλλευσης εις βάρος μας. Ας το ξεκαθαρίσουμε, για όποιον βυθισμένο μέσα στην ηλιθιότητα νομίζει κάτι άλλο: οι χρυσαυγίτες είναι απαραίτητοι για την κυριαρχία, μαχαιροβγάλτες με γραβάτες, κρατικές πλάτες και ισχυρούς οικονομικούς παράγοντες από πίσω τους…

…ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΞΕΠΛΥΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΥΜΠΗΘΡΘΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ…

Κι όλα αυτά πριν τις ερχόμενες εκλογές του Μαΐου, όπου άλλο ένα εκλογικό πανηγύρι θα λάβει χώρα, γιατί όπως άλλωστε είναι γνωστό το «φόβο διαδέχεται η ελπίδα». Σε αυτό το πανηγύρι, που ξεπλένονται όλοι (από τους δεξιούς, τους φασίστες μέχρι την αριστερά), που επανανομιμοποιούνται στην κοινωνική συνείδηση για να συνεχίσουν να διαπράττουν το «εθνικό τους καθήκον». Η αναζήτηση και ανάδειξη για άλλη μια φορά ενός «σωτήρα» που θα μας σώσει από τα δεινά της κρίσης, οι προεκλογικές ομιλίες και καμπάνιες για το καλύτερο μέλλον που θα έρθει, τα διλλήματα που δίνουν και παίρνουν αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της διαιώνισης του υπάρχοντος συστήματος. Ας μη γελιόμαστε, όποιος ψάχνει για σωτήρες σύντομα θα τρώει τις ελπίδες του και πάλι από το χώμα. Η εκλογική διαδικασία είναι το άλλοθι της διαμεσολάβησης και η ψήφος κάθε τέσσερα χρόνια μοιάζει με στιγμιαίο ξύπνημα απ’ το λήθαργο. Μόνο εάν πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας χωρίς διαμεσολαβητές και σωτήρες, χωρίς ειδικούς και πολιτικάντηδες μπορούμε να μιλάμε για μια άλλη κοινωνία, μια κοινωνία ελευθερίας, ισότητας και αλληλεγγύης. Η συνειδητή αποχή από τις εκλογές αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι του αγώνα ενάντια σε έναν κόσμο οργανωμένης σήψης.

ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ-ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ-ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ

Αναρχικοί-ες, αντιεξουσιαστές-τριες, αντιφασίστες-τριες
από Καματερό, Πετρούπολη, Ίλιον, Άγιους Ανάργυρους

Βύρωνας: επιθέσεις σε εκλογικά κέντρα

Στο μυαλο ειναι ο στοχος τον νου σου ε….

(κ.γωγου)

τα ξημερωματα της τεταρτης 16/04/2014 επιτεθηκαμε στο εκλογικο κεντρο του Χ.Γωγου τσιρακι του ασβου της πολιτικης και κομπιναδορου (απερχομενου δημαρχου )Ν.Χαρδαλια, του Μ.Μπαντη εκφραστη της ακροδεξιας πτερυγας της Ν.Δ, και του Π.Κονσουλα »επιφανη επιχειρηματια» και αιωνιου isnogood.

Θρυμματισαμε και βαψαμε τα εκλογικα μαγαζακια τους ,σαν μια ελαχιστη πραξη εναντιωσης στην προκλητικη και εμετικη υπερπαραγωγη βιτρινας και ρεκλαμας την ωρα που χιλιαδες απο εμας ζουμε στο οριο της φτωχειας.

Σε μια συνθηκη που κρατος και κεφαλαιο συνεχιζουν την επελαση τους, συσσωρευοντας τον κοινωνικο πλουτο εντεινωντας παραλληλα την καταστολη ( αυστηροποιηση του νομοθετικου συστηματος, ποινικοποιηση των αγωνων, δημιουργια φυλακων υψιστης ασφαλειας).

Για εμας το διακυβευμα θα παραμεινει μεχρι τελους ,η συνεχης αρνηση και αντισταση, η επιθεση στα αφεντικα.

Η αβεβαιοτητα του σημερα παγωνει την διαθεση για οποιαδηποτε μορφη αντιδρασης και γεννα την αυταπατη οτι οι εκλογες θα δωσουν απαντηση στην καπταλιστικη κριση.η εκλογικη διαδικασια ομως ποτε δεν ελυσε κανενα προβλημα αλλα θα παραμενει το μεγαλο κολπο εκτονωσης της οργης , το μεσο ελεγχου της κοινωνιας ,η επικυρωση της εκμεταλλευσης

.

ΙΔΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΕΞΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Μπροστα στο ενδεχομενο η πραξη μας να γινει κοινωνικα αποδεκτη κομματικοι παραγοντες εσπευσαν να την καταδικασουν, υπερασπιζοντας ετσι την νομιμοτητα τα συμφεροντα τους, και τους θεσμους της κοινοβουλευτικης Δικτατοριας.

Στις ανακοινωσεις τουσ τα καμουφλαρισμενα κομματοσκυλα, μιλησαν για φασισμο και φασιζουσες νοοτροπιες. Ας ανατρεξει κανεις στα ονοματα των υποψηφιων τους αν θελει να εντοπισει τους πραγματικους φασιστες.

΄΄οταν απαγορευεται η αληθινη αντιδραση η ηθικη του δουλου οδηγει στην μνησικακια»

(F.Nietzsche).

Αφιερωμενο στη καθεστωτικη Αριστερα, η οποια υπεγραψε πρωτη απο ολους δηλωση νομιμοφροσυνης αποποιωντας για αλλη μια φορα τα μεσα του ταξικου αγωνα. Οσο παραμενετε πιστοι στην ψηφοθηρια,τον ποθο για εξουσια και την πολιτικη της αφομοιωσης θα μας βρισκετε απεναντι σας.

Εδω να ξεκαθαρισουμε οτι το γραφειο το Α.Κατωτοδη δεν χτυπηθηκε για επιχειρησιακους λογους και οχι γιατι τον ξεχωριζουμε απο τους υπολοιπους.

Η εικονα του συντροφου που θρυμματιζει τη σαπια βιτρινα της εξουσιας δεν πρεπει να τρομοκρατει κανενα πλην των αφεντικων αλλα να πυροδοτησει ενα ντομινο επιθεσεων εναντια στα συμβολα της καταπιεσης.

Αναπτυσσοντας συντροφικες σχεσεις, με το βιωμα να γινεται το θαρρος μας και η επιτυχια οδηγος για την επομενη δραση , αποδεικνυουμε οτι η καταστολη δεν ειναι αηττητη.

ΟΠΩΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ, ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΧΥΠΗΜΑΤΑ ΠΑΝΤΟΥ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΕΝΤΟΣ ΚΑΙ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ

ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ


Αντιεκλογική παρέμβαση στο ΠΑ.ΠΕΙ.

 Την Τετάρτη 30/4 πραγματοποιήθηκε αντιεκλογική δράση στο πανεπιστήμιο πειραια.

Στήθηκε μικροφωνική, διαβάστηκε και μοιράστηκε κείμενο και πετάχτηκαν τρικάκια με περιεχόμενο αντιεκλογικό και προπαγανδιστικό για τη δίκη των συλληφθέντων της Ασοεε την παρασκευή 2/5.


Για ένα υπολογίσιμο αναρχικό κίνημα-αντιεκλογικές δράσεις

Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση μέσα στον καπιταλιστικό μεσαίωνα που ζούμε είναι οι εκλογές.Η προπαγάνδα των εξουσιαστών χρόνια έχει φροντίσει να περάσει υποσυνείδητα ότι η αντιπροσώπευση είναι η συμμετοχή των ανθρώπων στις αποφάσεις για τις ζωές τους.Πως θα μπορούσε να γίνει κι αλλιώς?Το ξεζούμισμα του προλεταριάτου από την εξουσιαστική ελίτ συνοδεύεται πάντα με ένα κερασάκι σαν τα ψεύτικα,πλαστικά διακοσμητικά των μικροαστικών γιορτών.Τα κέντρα των μεγαλοαστικών ελίτ έχουν φροντίσει να δημιουργήσουν την συνεχής σύγχυση του κόσμου ότι η αντιπροσώπευση μέσω ενός κοινοβουλευτικού συστήματος θεωρείται μεγάλη κατάκτηση.Δηλαδή αν δεν σε πυροβολούν στο κεφάλι και πεθαίνεις κατευθείαν πχ δικτατορίες αλλά στα πόδια και άλλα μέλη του σώματος ώστε να αργοπεθαίνεις πχ δημοκρατία είναι καλύτερα. Αυτός ο παραλληλισμός θα φαινόταν υπερβολικός και υπεραπλουστευτικός αν δεν είχαμε τόσα ιστορικά παραδείγματα. Βέβαια θα πρέπει να καταλογίσουμε ευθύνες στο προλεταριάτο, στις κατώτατες τάξεις κι όχι με μια ανάλυση-αφορισμό ενάντια στην κυριαρχία και των μεθόδων της. Έχει παρατηρηθεί το φαινόμενο του ηλίθιου λούμπεν αφορισμού από μέρος της μικροαστικής τάξης που συνέβαλε τόσα χρόνια ώστε να γιγαντωθεί το σύστημα.Το χαρακτηρίζουμε έτσι ..λούμπεν..γιατί δεν έχει να προτείνει κάτι αλλά ο μοναδικός σκοπός αυτού του κομματιού του πληθυσμού είναι να αναρριχηθεί στο μεσοαστικό βόλεμα με όνειρο πάντα μια θέση στο μεγαλοαστικό βασίλειο.Επίσης υπάρχει και το κομμάτι του πληθυσμού που μέρος από αυτό δέχεται μέσα του τις αξίες του αναρχισμού όμως αφήνεται εν τέλει στα χέρια της καθεστωτικής αριστεράς.Ένα διαφορετικό βόλεμα, γιατί σύντροφοι-ισσες η αναρχική κοινωνία για να οικοδομηθεί θέλει δουλειά,άλλου είδους βέβαια.Θέλει αλληλεγγύη,συνεχείς αυτοοργανωμένες και αδιαμεσολάβητες διαδικασίες,υπομονή,επιμονή.Δηλαδή αντιεξουσιαστική συμμετοχή και εξέλιξη συνέχεια.

Στις εκλογές που έρχονται πρέπει να δοθεί το μήνυμα προς την εξουσία πολύ δυνατά και καθαρά.Φυσικά η αποχή δίνει κάποιου είδους μήνυμα,αλλά όχι με ξεκάθαρο πρόταγμα.Η αντιεκλογική αντιεξουσιαστική εκστρατεία πρέπει να είναι δυναμική και με μεγάλη συμμετοχή οργανωμένα,συντονισμέμα και πάντα με την σκέψη ότι βρισκόμαστε σε μια πολύ κρίσιμη καμπή του κινήματος.Η επιμονή και η υπομονή των αντιεκλογικών δράσεων θα πρέπει να είναι μεγάλη,ας αναλογιστούμε λάθη του παρελθόντος όταν θα συναντάμε ανθρώπους που πιστεύουν στις αξίες του αναρχισμού ή βρίσκονται κοντά σε αυτές αλλά δεν συμμετέχουν ενεργά.Θα πρέπει να είμαστε πολλοί σκληροί με αυτούς που ύπουλα μπαίνουν εμπόδιο στην ανάπτυξη ενός υπολογίσιμου αναρχικού κινήματος,ενάντια στις κατασταλτικές δυνάμεις, στα εγχώρια κέντρα της καπιταλιστικής ελίτ,στο νεοναζιστικό και νεοφασιστικό παρακλάδι του συστήματος.Παράλληλα με τις αντιεκλογικές πορείες,δράσεις προπαγάνδισης του αναρχικού αντιεκλογικού προτάγματος,της αυτοοραγανωμένης χειραφέτησης του κινήματος θα πρέπει να κινηθούν και οι ένοπλες επαναστατικές οργανώσεις χτυπώντας στην καρδιά του συστήματος για να φύγει ο φόβος που για τα καλά έχει ριζώσει σε αρκετούς ανθρώπους που τόλμησαν στο παραμικρό να τα βάλουν με την κυριαρχία.Γιατί τίποτα δεν χαρίστηκε με προσευχές και εκλογές.


Παρέμβαση σε σχολές στην Αθήνα

Από 5/5 έως και 7/5 στην Ιατρική/Οδοντιατρική Αθηνών μοιράστηκε το παρακάτω κείμενο ενάντια στις φοιτητικές εκλογές.Ταυτόχρονα ανέβηκε πανό και πετάχτηκαν τρικάκια με αντιεκλογικά συνθήματα(φώτος):

ΦΑΤΕ ΣΚΑΤΑ,ΚΕΡΝΑΝΕ ΟΙ ΠΑΡΑΤΑΞΕΙΣ…

Κέρασμα καφέ και πολιτικής προπαγάνδας, γλείψιμο, δωρεάν σημειώσεις, καιροσκοπικές σχέσεις και ατομικό καβάτζωμα. Η κυνηγετική περίοδος των εν δυνάμει ψηφοφόρων, που ονομάζεται φοιτητικές εκλογές ξεκίνησε. Για το σύνολο των φοιτητικών παρατάξεων και την κυρίαρχη ιδεολογία/λογική οι εκλογές αυτές αποτελούν την αποθέωση της δημοκρατίας και την πραγμάτωση της ατομικής ελευθερίας.

Η πραγματικότητα για εμάς είναι διαφορετική. Βλέπουμε τις εκλογές ως θεσμό που καλλιεργεί  την ψευδαίσθηση ότι “εκπληρώσαμε το πολιτικό μας καθήκον” ψηφίζοντας και ως μια διαδικασία στην οποία μεταφέρουμε και αναθέτουμε τη συλλογική μας δύναμη σε ”φωτισμένες” πρωτοπορίες ειδικών που θα αναλάβουν να επιλύσουν τα προβλήματα και να εκπληρώσουν τις ανάγκες-επθυμίες μας. Κάποιοι θα επιλέξουν στη βάση του ψευδο-διλήμματος “να μην βγει πρώτη δύναμη η ΔΑΠ/Νέα Προοπτική/ΠΑΣΠ” ή θα ψηφίσουν την αριστερά ως “το λιγότερο κακό”, άλλοι θα στηρίξουν τους φίλους τους, ή θα πουν “γνωρίζω πως οι εκλογές δεν αλλάζουν κάτι, ψηφίζω απλά για να ψηφίσω”. Για όποιο λόγο όμως τελικά και να ψηφίζει κανείς, συμμετέχοντας στη διαδικασία τη νομιμοποιεί συνειδησιακά, πείθει τον εαυτό του και τους γύρω του για την “αναγκαιότητα των εκλογών”. Των εκλογών που δρουν ως κινηματική εκτόνωση και  αναδεικνύουν τους φοιτητοπατέρες του σήμερα, αυτούς που θα στελεχώσουν και τους κομματικούς/κρατικούς μηχανισμούς του αύριο.

Η δική μας Αντιπρόταση λέει πως η κατάκτηση των ελευθεριών δεν γίνεται μέσω εκλογών και αντιπροσώπων, αλλά με τη δημιουργία δομών τέτοιων όπου ο καθένας ισότιμα και αντιιεραρχικά θα καταθέτει τη γνώμη του και θα συνδιαμορφώνει άμεσα τις συλλογικές αποφάσεις και τα πολιτικά δρώμενα. Το ζητούμενο είναι η συλλογικότητα σε κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής, η άμεση συμμετοχή όλων στην δημιουργία της καθημερινότητάς τους μέσα από συνελεύσεις σχολών, και γειτονιών, που θα παρεμβαίνουν χωρίς διαμεσολαβητές. Με βασικό μας ζητούμενο την ελευθερία, δεν αποδεχόμαστε τον φετιχισμό της πλειοψηφίας η οποία ιστορικά έχει χρησιμοποιηθεί για να παραγκωνίσει μέχρι και να εξοντώσει διάφορες μειοψηφίες. Το να χτίζεις από κάτω σημαίνει να έχεις συνείδηση της ελευθερίας σου αλλά και των ευθυνών που αυτή συνεπάγεται προς τον εαυτό σου και προς τους γύρω σου. Το πρόταγμα της αυτοοργάνωσης περιέχει εν τέλει το θράσος να πάρεις πίσω ό,τι σου ανήκει – την ευθύνη της ζωής σου – και όχι να την παραδώσεις στα χέρια του κάθε καλοθελητή/νταβατζή των αναγκών σου.

 

Μέχρι την κοινωνική επανάσταση και την ολική απελευθέρωση

    Συνέλευση Αναρχικών/Αντιεξουσιαστών Σχολών Υγείας

   mail επικοινωνίας:aasxolwnygeias@espiv.net


Εμπρός για μαζική εκλογική απεργία! (Πολιτική Πρωτοβουλία Αναρχικών)

Οι εκλογές του ταξικού καθεστώτος είναι εκλογές ανάθεσης στους «ειδικούς» της πολιτικής και της εξουσίας οι οποίοι ενδιαφέρονται να λύσουν τα δικά τους προβλήματα και να εκπροσωπήσουν τα συμφέροντα της εκάστοτε άρχουσας τάξης

Το αναρχικό κομμουνιστικό πρόταγμα και η λήψη αποφάσεων

Το πρόταγμά μας είναι η αναρχική κομμουνιστική κοινωνία, η οποία θα προέλθει από ταξική κοινωνική επανάσταση των πολλών καταπιεσμένων ενάντια στους λίγους καταπιεστές και τους λακέδες τους. Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο καταργείται με ταυτόχρονη κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και ευρύτερα της ατομικής ιδιοκτησίας. Τα όργανα λειτουργίας της νέας αταξικής κοινωνίας θα βρίσκονται τόσο στους τόπους κατοικίας όσο και στους χώρους εργασίας και θα μπορούν να συμμετέχουν όλοι όσοι σέβονται τις θεμελιώδεις αρχές της επανάστασης. Αυτά τα νέα όργανα αποφάσεων, από τη μια θα θεσμοθετούν και από την άλλη θα επιδιώκουν την αποτροπή επαναφοράς του ταξικού μοντέλου οργάνωσης της κοινωνίας. Είναι προφανές ότι θα αποφασίζουμε πλειοψηφικά δηλαδή θα ψηφίζουμε, σεβόμενοι τις εκάστοτε μειοψηφίες, ενώ η ομοσπονδιακή οργάνωση των κομμούνων θα μπορεί να υλοποιεί αποφάσεις μέσα από εκτελεστικές ανακλητές επιτροπές τοπικού, περιφερειακού, εθνικού και ίσως κάποια στιγμή παγκόσμιου χαρακτήρα. Η αναρχική κομμουνιστική επανάσταση δεν είναι ένα γεγονός που θα προκληθεί αυτόματα και θα ξεσπάσει παγκόσμια. Είναι προφανές ότι δεν θα γίνει εξελικτικά, ίσως γίνει με επαναστατικά στάδια αλλά σίγουρα η επανάσταση θα ξεκινήσει από περιφέρειες ή μέσα σε εθνικά όρια.

Σήμερα φαντάζει σε πολλούς μακρινό όνειρο η αναρχική κομμουνιστική κοινωνία. Πολλοί είναι εκείνοι οι αναρχικοί που ισχυρίζονται ότι δεν θα γίνει ποτέ!!! Οι περισσότεροι δε, αφήνουν στην άκρη το πρόταγμα και ασχολούνται μονομερώς με θέματα συγκινησιακού και ρομαντικού χαρακτήρα. Αυτή η κατάσταση ανακυκλώνει θεματολογίες που πολλές φορές δεν αφορούν ευρύτερα λαϊκά στρώματα αλλά καλλιεργούν την εσωστρέφεια και παραλύουν την όποια κριτική σκέψη. Ατέρμονες συζητήσεις χωρίς αποφάσεις – αρκετές αποφάσεις χωρίς υλοποίηση. Οι δράσεις πολλές φορές φέρνουν τα αντίθετα αποτελέσματα από τα επιδιωκόμενα ενώ μια γενική απογοήτευση του στυλ «δεν μας ακούει η κοινωνία» είναι διάχυτη. Η κατάσταση αυτή συμβαίνει γιατί από τη μια δεν έχουμε σαφές πρόταγμα και από την άλλη το πρόταγμά μας δεν προσπαθούμε να το προωθήσουμε στους ταξικούς κοινωνικούς αγώνες του σήμερα. Υπάρχει μια αδυναμία δηλαδή να σχεδιάσουμε στρατηγική και τακτική ώστε από τους αγώνες του παρόντος χρόνου να αρχίσουμε το κτίσιμο των οργάνων βάσης της αναρχικής κομμουνιστικής κοινωνίας του αύριο και από τις μερικές νίκες του σήμερα να περάσουμε αύριο στην ολοκληρωτική νίκη της κοινωνικής επανάστασης.

Τις επόμενες βδομάδες η Ελλάδα θα ζήσει άλλη μια πολλαπλή εκλογική αναμέτρηση. Δημοτικές, περιφερειακές και ευρωπαϊκές εκλογές θα συμπέσουν για να αποσυμπιέσουν την όποια οργή του κόσμου σε σχέση με την κοινωνική εξαθλίωση και μιζέρια. Η πολιτική κοινοβουλευτική ελίτ, η οποία χρηματοδοτείται από το κράτος, τους εργολάβους και διεθνείς εταιρίες, θέλει μέσα από τις εκλογές να μεταφέρει την ευθύνη της όλης κατάστασης στον λαό. Αυτό που ξεκαθαρίζουμε εμείς είναι ότι αναθέτοντας τη λύση των προβλημάτων μας στους πολιτικούς είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να μας λύσουν τα δικά μας προβλήματα αλλά τα δικά τους!

Αυτό γενικά συμβαίνει στις εκάστοτε γραφειοκρατικές εκλογές, οι οποίες αποκαλούνται και «αντιπροσωπευτικές». Αυτή η διαδικασία της ανάθεσης δεν αφορά μόνο τις εθνικές και τοπικές εκλογές, αλλά ακόμη περισσότερο τις συνδικαλιστικές εκλογές. Αυτός ο γραφειοκρατικός τρόπος συνδικαλισμού και η εισαγωγή του κοινοβουλευτισμού μέσα σε αυτόν είναι που αποστερεί από την κοινωνία που αδικείται μια μαχητική εξωκοινοβουλευτική και αντικοινοβουλευτική αντιπολίτευση που είναι αναγκαία για να προασπίσει τα συμφέροντα των εκμεταλλευμένων. Προεκτείνοντας αυτή τη θέση μας ερχόμαστε σε αντίθεση ακόμη και με αστικά δημοψηφίσματα τα οποία όσο και «αμεσοδημοκρατικά» και αν είναι στηρίζονται στην ανισότητα προβολής των απόψεων που έχει να κάνει στις βαθιές ανισότητες που υπάρχουν μέσα στην ταξική κοινωνία. Όσες εκλογές γίνονται από το ταξικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας, στο οποίο κυριαρχεί η ανισότητα και η εκμετάλλευση, έχουν σαν στόχο να κάνουν συνένοχο τον απλό βιοπαλαιστή στις ευθύνες των κυβερνώντων, δηλαδή της εκάστοτε άρχουσας τάξης.

Εμείς ως αναρχικοί της ταξικής πάλης προασπίζουμε την ψηφοφορία στη λήψη αποφάσεων μέσα σε σωματεία τα οποία είναι ταξικά οργανωμένα, έχουν επαναστατική στρατηγική και έχουν θεσπισμένα στο καταστατικό τους αλλά και στην πράξη την ισότητα των μελών τους. Προασπίζουμε την ψηφοφορία στη λήψη αποφάσεων από λαϊκές συνελεύσεις βάσης των γειτονιών και των πόλεων όταν έχουν συγκροτηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να αμφισβητούν την εξουσία των ειδικών της πολιτικής είτε λέγονται βουλευτές, δήμαρχοι, περιφερειάρχες, είτε εργατοπατέρες. Προασπίζουμε την αμεσοδημοκρατική λήψη των αποφάσεων σε κάθε κοινωνικό τομέα όταν η ιδιοκτησία και τα μέσα παραγωγής έχουν κοινωνικοποιηθεί και έχει καταργηθεί η εκμετάλλευση. Για μας τους αναρχικούς κομμουνιστές καταπίεση είναι η ταξική οργάνωση της κοινωνίας και η συσσώρευση πλούτου και ιδιοκτησίας στα χέρια λίγων και όχι η ψηφοφορία καθεαυτή. Στην αναρχική κομμουνιστική κοινωνία το να αποφασίζουν οι περισσότεροι δεν θα αποτελεί καταπίεση αλλά ένα αναγκαίο και φυσικό φαινόμενο, όπως είναι η βαρύτητα που δεν μας αφήνει να πετάξουμε! Με λίγα λόγια δεν έχουμε σαν αρχή μας να μην ψηφίζουμε δηλαδή να μην λαμβάνουμε αποφάσεις αλλά διαμορφώνουμε τις προϋποθέσεις ώστε να λαμβάνουμε αποφάσεις σε συνθήκες ισότητας και ελευθερίας όπως προαναφέραμε. Δεν έχουμε πρόβλημα με το να αποφασίζουμε αλλά έχουμε πρόβλημα με το να αποφασίζουμε άλλοι να αποφασίζουν.

Πιστεύουμε ότι σήμερα οι εκλογές της ανάθεσης, που οργανώνει το κρατικό ταξικό καθεστώς, αδρανοποιούν την κοινωνία που αδικείται και αποθρασύνουν τους εκάστοτε κυβερνώντες. Όλα τα κόμματα που συμμετέχουν σε αυτές τις εκλογικές διαδικασίες, το καθένα με τον ρόλο του, συμπράττουν σε αυτόν τον κρατικό σχεδιασμό υποτίμησης της ικανότητας των λαϊκών στρωμάτων να εξεγερθούν, να επαναστατήσουν, να αμφισβητήσουν τους «ειδικούς» της πολιτικής και της εξουσίας και εν τέλει να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.

Εμπρός για την οργάνωση μαχητικής εξωκοινοβουλευτικής και αντικοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης με λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές και ταξικά επαναστατικά σωματεία στους χώρους δουλειάς! Παράλληλα με την αμφισβήτηση των «ειδικών» της πολιτικής και της εξουσίας να οργανώσουμε τη λαϊκή βία η οποία θα ανατρέψει με επανάσταση το ταξικό κρατικό καθεστώς της καταπίεσης και θα θεσπίσει στη θέση του τις ομοσπονδιακές ελεύθερες κομμούνες!

Η άρχουσα τάξη με την εφαρμοζόμενη εγκληματική πολιτική της το μόνο που φοβάται είναι η τιμωρία της για αυτό οργανώνει εκλογές εκτόνωσης για να τιμωρήσει ο κάθε άνεργος και μεροκαματιάρης ψηφοφόρος τον εαυτό του κάνοντάς τον «συνένοχο» για τη σημερινή κοινωνική εξαθλίωση και μιζέρια

Εκλογές 2014 και η παρούσα κοινωνική συγκυρία

Την 18η και την 25η Μαΐου διεξάγονται ευρωπαϊκές, περιφερειακές και δημοτικές εκλογές. Όλο αυτό το διάστημα υποψήφιοι στα ψηφοδέλτια των κομματικών παρατάξεων πραγματοποιούν παρέλαση σε όποια κοινωνική εκδήλωση και χώρο καταφέρουν να έχουν πρόσβαση για να ζητήσουν την ψήφο μας. Οι πιο κολαούζοι της εξουσίας, από κάθε παράταξη, αποτελούν τους μόνιμους προσκεκλημένους των τηλεοπτικών παραθύρων, των εφημερίδων και των ραδιοφώνων. Όλοι ισχυρίζονται ότι ενδιαφέρονται για το καλό του έθνους, του λαού, μα πάνω απ’ όλα των φτωχών στρωμάτων!!! Αυτή η γελοιότητα του προεκλογικού αγώνα για συγκέντρωση ψήφων επαναλαμβάνεται για άλλη μια φορά μόνο που τα τελευταία τέσσερα χρόνια σε διαφορετικές συνθήκες από ότι είχαμε συνηθίσει τις περασμένες δεκαετίες.

Από τον Μάιο του 2010 ο ελληνικός λαός βρίσκεται υπό την πολιτικοοικονομική μπότα του Μνημονίου – Δανειακής Σύμβασης που επιβλήθηκε από την Τρόικα και τους ντόπιους εντολοδόχους της. Η συμφωνία αυτή από την μια είναι προϊόν ακροδεξιού αντισυνταγματικού πραξικοπήματος και από την άλλη αποτελεί διακρατική πολιτικοοικονομική συμφωνία. Το Μνημόνιο – Δανειακή Σύμβαση εκφράζει την κυριαρχία του καπιταλισμού απέναντι στις όποιες εργατικές κατακτήσεις και δημοκρατικά δικαιώματα που προήλθαν με ταξικούς αγώνες του παρελθόντος. Είναι προφανές ότι σχεδιασμός των κυρίαρχων τάξεων είναι να διευρυνθούν οι ταξικές αντιθέσεις στην Ελλάδα μετατρέποντάς την σε αποικιακή «τριτοκοσμική χώρα», που σημαίνει πάμφτωχη για τον λαό και πάμπλουτη για τις εταιρίες που θα την κατέχουν και θα την εκμεταλλεύονται.

Βιώνουμε μια πρωτόγνωρη διαδικασία, για χώρα της Ευρώπης, η οποία δεν είναι αποτέλεσμα μιας κρίσης γενικά του καπιταλισμού αλλά αποτέλεσμα της πολιτικής κυριαρχίας του ονομαζόμενου νεοφιλελευθερισμού. Η κεντρική ιδέα του νεοφιλελευθερισμού είναι η μεταφορά της εξουσίας στις ιδιωτικές επιχειρήσεις ενώ οι συντάξεις, η κοινωνική πρόνοια και γενικά η κοινωνική αλληλεγγύη πρέπει αν είναι δυνατόν να εξαφανιστούν. Αυτό το δράμα βιώνει σήμερα ο ελληνικός λαός το οποίο το χαρακτηρίζουμε ως νεοφιλελεύθερο φασισμό σημειώνοντας ότι μέσα στα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής είναι και η πείνα, η οποία αποτελεί τον απόλυτο φασισμό.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας οι εκλογές έχουν ιδιαίτερη σημασία. Είναι ξεκάθαρο ότι οι κυρίαρχοι που οργανώνουν το οικονομικό πλιάτσικο και την κοινωνική διάλυση στην Ελλάδα θέλουν να βρουν συνενόχους σε αυτή την πολιτική. Με τις εκλογές επιδιώκουν από την μια την πολική ομαλότητα και από την άλλη την μεταφορά της ευθύνης σε όλο τον λαό. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελούν οι διπλές κοινοβουλευτικές εκλογές του 2012, οι οποίες είχαν τον ρόλο από πλευράς εξουσίας της επιβεβαίωσης όλων των προηγούμενων διακρατικών συμφωνιών εξαθλίωσης του λαού και αποθράσυνσης των κυρίαρχων. Όλα τα κόμματα που συμμετείχαν σε εκείνες τις εκλογές προσπάθησαν με ιδιαίτερη επιτυχία να διασώσουν το πολιτικό σύστημα «νομιμοποιώντας» όλες τις προηγούμενες πραξικοπηματικές αποφάσεις και επιπλέον να στηρίξουν τη συνέχεια του κράτους, δηλαδή όλων των νέων πολιτικοοικονομικών συνθηκών που μας έχουν επιβληθεί.

Δεν είναι τυχαίο ότι βασικό επιχείρημά της εξουσίας όλα αυτά τα χρόνια είναι η φασιστική φράση «μαζί τα φάγαμε». Με τον ίδιο τρόπο παπαγαλίζουν κυβερνώντες και δήθεν αντιπολιτευόμενοι ότι «εμείς τους ψηφίσαμε»! Όλη αυτή η διαδικασία αποτελεί κορύφωση της νεοφασιστικής προπαγάνδας, η οποία επιδιώκει να περάσει με ψυχολογικούς όρους το ενοχικό σύνδρομο στον πληθυσμό για να αποφευχθούν λαϊκές αντιστάσεις, εξεγέρσεις και επαναστάσεις οι οποίες θα χαλάσουν τους κυρίαρχους σχεδιασμούς και θα τιμωρήσουν παραδειγματικά τους υπεύθυνους της σημερινής πολιτικής των καπιταλιστικών νεοφιλελεύθερων Μνημονίων.

Η γκεμπελική τους προπαγάνδα χαρακτηρίζει λαϊκιστές όσους αναδεικνύουν την πραγματικότητα των αυτοκτονιών, της ανεργίας, των αστέγων, του υποσιτισμού και των συσσιτίων, της υπό διάλυσης νοσοκομειακής περίθαλψης, της «εκβιαστικής» μετανάστευσης. Οι νεοφιλελεύθεροι φασίστες μιλούν για υποτιθέμενα χρέη, για την ηρεμία των αγορών, για μεταφυσικές εξοφλήσεις χρεών από κατασχέσεις πρώτης κατοικίας, με χαράτσια στη μικρή ιδιοκτησία, με φορολογία εκεί που δεν υπάρχουν κέρδη, με αποικιακή ανάπτυξη και δούλους του 21ου αιώνα. Για να μην εξεγερθεί ο λαός και τους τιμωρήσει οργανώνουν ΜΚΟ, «ομάδες ηρεμίας», ημερίδες καταδίκης της βίας «απ’ όπου κι αν προέρχεται» υποστηρίζοντας ότι το κράτος έχει το μονοπώλιο της βίας ενώ όποιος θέλει να αλλάξουν τα πράγματα «ας περιμένει τις εκλογές να ψηφίσει». Βασική τους θέση στην προπαγάνδα είναι ότι ο λαός φταίει για όλα. Όταν ξεσηκώνεται είναι λαϊκιστής, όταν αδιαφορεί είναι του καναπέ, όταν εκφράζεται με βία ενάντια στην εξουσία είναι «ακραίος». Εξαιτίας αυτού και οι μνημειώδεις ατάκες με στυλ Πάγκαλου όπως «οι έλληνες είναι τεμπέληδες», «στην Ελλάδα οι ελεύθεροι επαγγελματίες είναι κλέφτες», «κυβερνώ διεφθαρμένη χώρα».

Σε όλη αυτή τη διαδικασία επιβολής και συνήθειας των νέων συνθηκών εκμετάλλευσης και εξαθλίωσης συνένοχη είναι η αριστερά που με πείσμα αρνείται μαχητικές δράσεις με προοπτική τιμωρίας των υπευθύνων αυτής της εγκληματικής πολιτικής και παραμυθιάζει τον κόσμο της για λύση των προβλημάτων μέσω της κοινοβουλευτικής οδού και των εκλογών. Προσπαθούν να κοροϊδέψουν τον λαό με αστείες επερωτήσεις στη Βουλή και αμπελοφιλοσοφικές ανακοινώσεις σαν να μπορεί να σταματήσει ο βιασμός που βιώνουμε με κοινοβουλευτικό διάλογο. Όμως το κοινοβούλιο είναι ο βασικός μοχλός επιβολή του ακροδεξιού πραξικοπήματος (χούντα) που φέρει το όνομα Μνημόνιο – Δανειακή Σύμβαση και οι εκλογές αποτελούν τη δημοκρατική μάσκα του νεοφιλελεύθερου φασισμού.

Οι κομματικοί παπατζήδες ότι χρώμα και αν φέρουν, ότι σύμβολο και αν προσκυνούν δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να υποβιβάζουν τα λαϊκά στρώματα στον ρόλο του κομπάρσου και του τελευταίου τροχού της αμάξης. Ισχυρίζονται ότι ψηφίζοντάς τους θα μπορέσουν να θεσμοθετήσουν νόμους που θα αλλάξουν τα πράγματα υπέρ των λαϊκών στρωμάτων. Οι προερχόμενοι από τη «δεξιά» ισχυρίζονται ότι μπορούν να γίνουν αλλαγές όταν περιορίσουν το κράτος και αυξήσουν την ιδιωτική πρωτοβουλία. Όταν οι «δεξιοί» λένε λιγότερο κράτος δεν εννοούν λιγότερη καταστολή αλλά κατάργηση της κοινωνικής πρόνοιας, που έχει κατακτηθεί με αγώνες και λιγότερα εμπόδια για την ανάπτυξη επενδύσεων. Εμπόδια για αυτούς είναι οι προστατευτικοί νόμοι για το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής της κοινωνίας, τους οποίους προστατευτικούς νόμους ονομάζουν γραφειοκρατία. Οι προερχόμενοι από την «αριστερά» ισχυρίζονται ότι αυξάνοντας το κράτος και μειώνοντας την ιδιωτική πρωτοβουλία θα μπορέσει ο λαός να ζήσει σε καλύτερες συνθήκες. Οι «αριστεροί» όταν λένε περισσότερο κράτος δεν εννοούν πλέον τον κρατικό καπιταλισμό όπως αυτός εκφράστηκε στα ανατολικά καθεστώτα των προηγούμενων δεκαετιών αλλά ένα συνδυασμό κράτους και ιδιωτικής πρωτοβουλίας με στόχο να γεύονται οι ίδιοι τα προνόμια που έχει η εκάστοτε διαχείριση των κυβερνητικών θέσεων.

Σήμερα τόσο οι «αριστεροί» όσο και οι «δεξιοί» αποδέχονται απόλυτα τον καπιταλισμό και τον κοινοβουλευτισμό όσο ποτέ άλλοτε στο παρελθόν. Οι «αριστεροί» κλασικοί απατεώνες και κρυμμένοι πίσω από το δάκτυλό τους για να δικαιολογήσουν τη στάση τους λένε ότι «δεν είναι ακόμη ώριμες οι συνθήκες» για ρήξεις και ανατροπές, υποτιμώντας ακόμα περισσότερο τις δυνατότητες των λαϊκών στρωμάτων. Επομένως δύσκολα διακρίνει κάποιος διαφορές μεταξύ «αριστεράς» και «δεξιάς» πέρα από τσιτάτα συναισθηματικής χροιάς που εκτοξεύονται από την μια και την άλλη πλευρά για να παρασύρουν τον κόσμο τους. «Δεξιοί», «αριστεροί» και «κεντρώοι» επιζητούν την εκλογική κοινοβουλευτική ομαλότητα, διεκδικούν την ψήφο των λαϊκών στρωμάτων, για να ανέβουν σε κυβερνητικά σχήματα ή απλά να μείνουν για πάντα στον ρόλο της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης και των προνομίων και της σιγουριάς που απορρέει από αυτή. Ένα ενδεικτικό παράδειγμα γραφειοκρατών σε ρόλο μόνιμης «αντιπολίτευσης» είναι το ΚΚΕ που έχει καλοβολευτεί σε όλη τη μεταπολίτευση με αυτό τον ρόλο γιατί απλά τα στελέχη του δεν ξέρουν τίποτα άλλο να κάνουν. Ένα ενδεικτικό παράδειγμα κυβερνώσας αριστεράς του πλιάτσικου είναι το «αριστερό» κόμμα ΑΚΕΛ της Κύπρου το οποίο διατηρεί καλές σχέσεις με το ΣΥΡΙΖΑ ενώ είναι αδελφάκι του ΚΚΕ. Παράδειγμα προς αποφυγή είναι και ο κόσμος του ΑΚΕΛ που ενώ η κυβέρνηση τους έφερε την Τρόικα στην Κύπρο αυτοί διαδήλωναν «ενάντια» στις τράπεζες αποσυνδέοντας την κυβέρνηση από το τραπεζικό σύστημα!!!

Για μας τους αναρχικούς της ταξικής πάλης κεντρικό ζήτημα είναι να απεγκλωβιστεί ο λαϊκός και φτωχός κόσμος από ψευτοδιλήμματα μεταξύ «αριστεράς» και «δεξιάς» τα οποία τις περισσότερες φορές στηρίζονται στο συναίσθημα και να πάρει τις τύχες της ζωής του στα χέρια του. Εμείς επιδιώκουμε την αντιπαράθεση, η οποία έχει πραγματικό νόημα όταν καθορίζεται από τα πραγματικά προβλήματα του παρόντος χρόνου. Με λίγα λόγια ποιοί είναι που πλήττονται σήμερα από όλες αυτές τις πολιτικές των Μνημονίων και ποιοι ωφελούνται; Ποιοί υλοποιούν σήμερα αυτές τις πολιτικές και για ποιο λόγο; Ποιά η θέση και δράση του κάθε πολιτικού σχηματισμού για την πρόσβαση των λαϊκών στρωμάτων στο νερό, στην τροφή, στον ρουχισμό, στη στέγαση, στην υγεία, στο ρεύμα, στην παιδεία και στον πολιτισμό; Τα πραγματικά προβλήματα των λαϊκών στρωμάτων σήμερα περισσότερο από ποτέ έχουν να κάνουν με την άμεση επιβίωση η οποία κινδυνεύει από την πολεμικού τύπου εξαθλίωση και την πτώση του προσδόκιμου ζωής που φέρνει αυτή. Αποτελεί ζήτημα επιβίωσης σήμερα να οργανώσουμε την αντιπαράθεση και τον δικό μας πόλεμο με βάση τα πραγματικά κοινωνικά προβλήματα ενάντια στους νέους τυράννους που τα δημιουργούν.

Οι τύραννοι του σήμερα έχουν όνομα και επώνυμο. Είναι η Τρόικα και τα κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα που εξυπηρετεί. Είναι ο πρωθυπουργός, ο «πρόεδρος της δημοκρατίας», οι υπουργοί, οι βουλευτές, οι περιφερειάρχες, οι δήμαρχοι που εφαρμόζουν τις Μνημονιακές πολιτικές. Είναι τα ερπετά της εξουσίας που κρύβονται πίσω από τις ΜΚΟ· που προσπαθούν να αντικαταστήσουν την κοινωνική πρόνοια με υποκατάστατα, που προπαγανδίζουν με τον τρόπο τους την επιχειρηματολογία της εξουσίας, που έχουν τον ρόλο νταβατζή των μεταναστών, που πλιατσικολογούν εις βάρος των λαϊκών στρωμάτων. Είναι τα γκεμπελικά ΜΜΕ των εργολάβων και των εφοπλιστών. Είναι οι αφεντάδες του σήμερα μαζί με τους κάθε είδους τσανακογλείφτες τους. Οι καταπιεστές του σήμερα πρέπει να πληρώσουν για την εγκληματική πολιτική τους ενάντια στα φτωχά λαϊκά στρώματα που τα έχουν φέρει σε κατάσταση απόγνωσης. Είναι μονόδρομος η οργάνωση λαϊκού κινήματος που με τη βία ή την απειλή χρήση της θα ανατρέψει τους τυράννους οδηγώντας τους στα λαϊκά δικαστήρια για να τιμωρηθούν παραδειγματικά. Η επαναστατική ανατροπή της κυβερνητικής πολιτικής είναι εφικτή αν οργανωθούμε και δράσουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Σε κάθε κοινωνικό χώρο που βρισκόμαστε σαν άτομα ή σαν ομάδες θα πρέπει να αναδεικνύουμε και να στοχοποιούμε συγκεκριμένα πρόσωπα και τις καθεστωτικές πολιτικές που εκφράζουν. Δεν φταίει γενικά το σύστημα όπως ύπουλα προσπαθούν να μας πλασάρουν για να μην αποδοθούν ευθύνες σε πρόσωπα. Φταίει το σύστημα και τα πρόσωπα που το στηρίζουν και κερδίζουν από αυτό.

Η διακρατική συμφωνία του Μνημονίου – Δανειακής Σύμβασης δεν ανατρέπεται με ψηφοφορίες που οι ίδιοι οι δυνάστες μας οργανώνουν αλλά με θυσίες και αγώνες λαϊκών κινημάτων αντίστασης! Μονόδρομος η ανατροπή των Ελλήνων εντολοδόχων της Τρόικας και των συμφερόντων που εξυπηρετούν με την οργάνωση της λαϊκής βίας που θα εκφραστεί γνήσια με λαϊκά δικαστήρια τιμωρίας και κοινωνικής δικαιοσύνης! Όχι στην αδράνεια της εκλογικής διαδικασίας! Συμμετοχή σε αυτόνομα λαϊκά κινήματα ρήξης και ανατροπής! Εμπρός για μαζική εκλογική απεργία!

Πολιτική Πρωτοβουλία Αναρχικών

08/05/2014

Αντιεκλογικό κείμενο από Ναμούς

Αποχή από τις εκλογές – Να πάρουμε τις ζωές στα χέρια μας
Από το 2010 με την ψήφιση του πρώτου μνημονίου η κοινωνική ειρήνη φαινόταν να περνάει δύσκολες στιγμές αφού ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας επέλεξε τον δρόμο ώστε να εκφράσει την δυσαρέσκεια της. Μαζικές διαδηλώσεις που είχαμε να δούμε χρόνια, δυναμικές συγκρούσεις, το φαινόμενο των «Αγανακτισμένων», τοπικοί αγώνες (πχ. Κερατέα), γιαουρτώματα πολιτικών και μούτζες στη βουλή συνέθεταν ένα πρωτόγνωρο σκηνικό με πρωταγωνιστές ένα ετερόκλητο πλήθος κόσμου. Η αστική δημοκρατία φαινόταν σχετικά ανήμπορη να ελέγξει την κατάσταση παρά την αναβαθμισμένη αστυνομική καταστολή και την προπαγάνδα των ΜΜΕ. Οι εκλογές εκείνη τη στιγμή ήταν ο άσσος στο μανίκι ώστε να γίνει με δημοκρατικό και «διαυγή» τρόπο η αναγκαία εκτόνωση και διαχείριση της κοινωνικής οργής από την μία και η σταθεροποίηση του πολιτικού συστήματος από την άλλη μέσω του ανακατέματος της τράπουλας. Η λύση ήταν μια πραγματικά αυταρχική κυβέρνηση αντί του «υπηρεσιακού» Παπαδήμου και του «προδότη» Παπανδρέου, η οποία θα ήταν το όχημα μέσα από το οποίο το κεφάλαιο θα διαχειριζόταν την κρίση με τους πιο ευνοϊκούς, για το ίδιο, όρους. Για μήνες πριν τον Μάιο του 12’, ΜΜΕ, μνημονιακοί και αντιμνημονιακοί, νεοναζί και αριστεροί, μας έτρωγαν τα αυτιά για την ανάγκη εκλογών προς το συμφέρον της πατρίδας ή του λαού, ανάλογα με την τοποθέτηση του καθενός στον πολιτικό χάρτη.

Η εκλεγμένη, πλέον, κυβέρνηση έκανε τη «βρώμικη δουλειά» και πέρασε άλλο ένα μνημόνιο με επίφαση την νομιμότητα που της έδινε ο θεσμός των εκλογών. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα, η νομιμότητα πήγαινε περίπατο αφού καταστρατηγούνταν ή παρακάμπτονταν το ίδιο το σύνταγμα μέσω υπουργικών αποφάσεων και fast track διαδικασιών. Έτσι, με την σύμφωνη γνώμη του εκλογικού σώματος από το 2012 μέχρι σήμερα ο πολιτικός χρόνος συμπυκνώθηκε ραγδαία και είχαμε μια άνευ όρων επίθεση των αποπάνω που περιελάμβανε περικοπές στα εισοδήματα (μειώσεις μισθών, χαράτσια), καθολική καταπάτηση εργασιακών δικαιωμάτων (κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων), επιτάξεις απεργών (απεργία μετρό, απεργία εκπαιδευτικών), αύξηση του ελέγχου και της καταστολής στην καθημερινή ζωή (εκκένωση καταλήψεων, μπάτσοι στα σχολεία) και περιορισμό ατομικών ελευθεριών (κατάσταση στις φυλακές). Το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας όμως, βίωνε αμέτοχη τις εξελίξεις, μακριά από τους κοινωνικούς αγώνες. Είχε κάνει το καθήκον της μέσω των εκλογών και περίμενε «αντάρτες» από την ΝΔ και το Πασοκ να καταψηφίσουν τα νομοσχέδια. Όσοι αγώνες δόθηκαν, συνήθως ξεκομμένοι μεταξύ τους, πολεμήθηκαν από την κυβέρνηση-τον εγγυητή της σταθερότητας, με φυσική και ψυχολογική καταστολή (προπαγάνδα των ΜΜΕ, κοινωνικός αυτοματισμός) και από την αριστερά με έναν άλλο τύπο καταστολής, την ενσωμάτωση. Δηλαδή, με υποσχέσεις για «μάχες μέσα στη βουλή» και ελπίδες για νέες εκλογές όπου θα μπορούσε να αποτυπωθεί η αγανάκτηση πιο αποτελεσματικά από ότι στο δρόμο. Βέβαια σε όλο αυτό σκηνικό πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν και έχουν οι μαχαιροβγάλτες της Χρυσής Αυγής. Τα νεοναζιστικά καθάρματα που προωθούνται ως αντισυστημικοί πατριώτες δεν είναι τίποτα παραπάνω από τσιράκια των αφεντικών που έχουν ισχυρές διασυνδέσεις με το επίσημο κράτος και κάνουν κερδοφόρες μπίζνες μαζί του (σχέδιο Ξένιος Δίας-επιχειρήσεις σκούπα στις γειτονιές της Αθήνας). Φυσικά δεν μας κάνει εντύπωση αφού έχουμε αρκετά ιστορικά παραδείγματα στα οποία οι φασίστες συνεργάστηκαν κρυφά και φανερά με τα αστικά κόμματα σε περιόδους κρίσης.

Σήμερα, η κοινωνική πραγματικότητα ξενυχτάει για άλλη μια φορά γύρω από τις εκλογές, δημοτικές, ευρωεκλογές και ίσως πρόωρες βουλευτικές. Για άλλη μια φορά είμαστε θεατές στο ίδιο έργο όπου μήνες πριν παραλύουν όλες οι κοινωνικές αντιστάσεις για να πειστούμε όλοι εμείς σε ποιον διαχειριστή του συστήματος θα αναθέσουμε τη ζωή μας, αφού προφανώς, οι ίδιοι είμαστε ανίκανοι να τη διαχειριστούμε. Από τη μεριά μας, εμείς, ως αρνητές συμμετοχής σε εκλογικές φιέστες θέλουμε να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.

Για τις δημοτικές: Η αλήθεια είναι ότι φαίνονται διαφορετικές από τις «άλλες» εκλογές αφού πραγματοποιούνται μέσα στη γειτονιά μας, με πρόσωπα οικεία, με μειωμένη, θεωρητικά, τη συμμετοχή των κομμάτων και τα θέματα που θέτουν αφορούν με άμεσο τρόπο την καθημερινή μας ζωή. Στην ουσία όμως μεσολαβούν ανάμεσα σε εμάς και τα «κοινά» ακριβώς με τον ίδιο τρόπο όπως και οι εθνικές, δηλαδή αναθετικά, δίνοντας τη δικαιοδοσία σε κάποιον «ειδικό» και «έμπειρο» (το δημοτικό συμβούλιο) να διαχειριστεί τα πιο άμεσα προβλήματα της κοινότητας στην οποία ζούμε βάση των ατομικών και πολιτικών του συμφερόντων.Παράλληλα παραιτούμαστε από την καθημερινότητα και καθησυχαζόμαστε αφού δεν είμαστε αρμόδιοι για τα συλλογικά θέματα παρά μόνο για την ιδιωτική μας ζωή. Αυτό που αξίζει να τονίσουμε είναι η ισχυρή παρουσία των υποτίθεται ανεξάρτητων υποψηφίων που τα τελευταία χρόνια έγινε μόδα. Η «απολιτικοποίηση της πολιτικής» συνέβη περισσότερο λόγω της γενικότερης απαξίωσης του κομματικού συστήματος («προδότες πολιτικοί», «όλοι ίδιοι είναι») και κυρίως των κυβερνόντων κομμάτων με αποτέλεσμα σε πολλές περιπτώσεις να έχουμε ακομμάτιστους, υποτίθεται, υποψηφίους. Κάποιοι δημοτικοί συνδυασμοί ενισχύονται υπόγεια από κόμματα που φοβούνται να τους στηρίξουν ανοιχτά ενώ άλλοι όχι αλλά δεν είναι και αχρωμάτιστοι όπως προωθούν για ψηφοθηρικούς λόγους. Οι επιλογές και οι κατευθύνσεις που καλείται μια δημοτική αρχή να πάρει δεν μπορούν να είναι ποτέ αχρωμάτιστες πολιτικά μιας και αφορούν σημαντικά θέματα όπως η κατεύθυνση των κονδυλίων, οι κοινωνικές υπηρεσίες ή η «αξιοποίηση» χώρων στην περιοχή (βλ. αεροδρόμιο Ελληνικού). Τέλος, τα κάθε είδους ρουσφέτια που υπόσχονται οι επίδοξοι αντιπρόσωποι αν και πλέον είναι πιο φτωχά (οι μόνιμες θέσεις στον δήμο μετατρέπονται σε δουλικές 5μηνες θέσεις κοινοφελούς εργασίας με 490 ευρώ), δημιουργούν ισχυρές πελατειακές σχέσεις οι οποίες λίγα κοινά έχουν με το καλό του δήμου που όλοι ευαγγελίζονται.

Για τις ευρωεκλογές: Παρά τη σπουδαιότητα που τους δίνεται, οι ευρωεκλογές, για την κοινωνία, έχουν μειωμένη σημασία. Μπορεί οι αποφάσεις που μας επηρεάζουν άμεσα να αποφασίζονται σε μεγάλο βαθμό από θεσμούς της Ε.Ε., όμως το ευρωκοινοβούλιο λίγη επίδραση ασκεί. Οι αποφάσεις παίρνονται κατά βάση από θεσμούς διορισμένους όπως η ευρωπαϊκή κεντρική επιτροπή και το ευρωπαϊκό συμβούλιο και όχι εκλεγμένους όπως το ευρωκοινοβούλιο. Με αυτή την επισήμανσή δεν θέλουμε να πούμε ότι υπό μια πιο δημοκρατική θέσμιση θα ήμασταν υπέρμαχοι των ευρωεκλογών αλλά να ενισχύσουμε το επιχείρημα που λέει ότι οι κομματικοί μηχανισμοί χρησιμοποιούν τις ευρωεκλογές για τις δικές τους πολιτικές σκοπιμότητες μέσω της συσπείρωσης που θα πετύχουν. Συγκεκριμένα, αν βγεί η ΝΔ θα προτάξει την πίστη του λαού ενώ αν βγει ο Σύριζα θα προτάξει την απονομιμοποίηση της κυβέρνησης και την ανάγκη για εθνικές εκλογές.

Επιπλέον, πιστεύουμε ότι οι κοινωνικοί αγώνες δεν αναπτύσσονται παράλληλα με τον «αγώνα στις κάλπες» όπως εμφατικά τονίζει η αριστερά. Η πολιτική στρατηγική που έχει σαν κύριους στόχους τον έλεγχο και την καθοδήγηση των αγώνων προς την εκλογική αποτύπωση μας βρίσκει εντελώς αντίθετους. Θεωρούμε ότι η συγκεκριμένη λογική εμποδίζει την ριζοσπαστικοποίηση τους και έχει οδηγήσει επανειλημμένα στην ήττα. Συνολικά οι αγώνες δεν ερμηνεύονται από τους υποστηρικτές της κάλπης ως η διαδικασία μέσω της οποίας θα προέλθει η οποιαδήποτε κοινωνική αλλαγή, αλλά χρησιμοποιούνται κατά βάση εργαλειακά, ώστε να επιτευχθούν τα επιθυμητά αποτελέσματα στις εκλογές. Όσο επιτυγχάνεται αυτό και οι αγώνες εξαργυρώνονται στις κάλπες δεν μπορούν να αποτελέσουν σοβαρό κίνδυνο για τους εκμεταλλευτές μας.

Συμπερασματικά βλέπουμε τις εκλογές ως τροχοπέδη στους κοινωνικούς αγώνες οι οποίοι είναι η μόνη πραγματική μορφή αντίστασης και αντεπίθεσης απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο. Τα πραγματικά αυτοοργανωμένα κινήματα δεν γνωρίζουν μεσσιανιστικές λογικές και είναι αλλεργικά απέναντι σε επίδοξους σωτήρες. Για αυτόν τον λόγο, δεν προωθούμε την στείρα αποχή από τις εκλογές και την αδράνεια επειδή «όλοι είναι ίδιοι» . Για εμάς πολιτική δεν είναι να ψηφίζεις κάθε 4 χρόνια και να αναθέτεις την διαχείριση της ζωής σου σε δεξιές και αριστερές αυθεντίες που πουλάνε αυταπάτες. Για εμάς πολιτική είναι η οργάνωση της καθημερινότητας μας, των αντιστάσεων και των αρνήσεων μας, μέσα από διαδικασίες και δομές που προεικονίζουν και την κοινωνία για την οποία αγωνιζόμαστε. Μια κοινωνία χωρίς αφεντικά και δούλους, χωρίς εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους. Απορρίπτουμε κάθε συμμετοχή στις εκλογές της αστικής δημοκρατίας και προκρίνουμε την έμπρακτη, ενεργή συμμετοχή και οργάνωση από τα κάτω στις γειτονιές μας, ισότιμα και αντιϊεραχικά μέσα από συνελεύσεις γειτονιάς, επιτροπές εργαζομένων/ανέργων, πρωτοβουλίες ενάντια στα χαράτσια, συλλογικότητες για δωρεάν μετακίνηση, αυτοοργανωμένα εγχειρήματα κ.α. Η δημιουργία, η ανάπτυξη και η μαζικοποίηση τέτοιων δομών συνιστά την βάση της κοινωνικής επανάστασης και είναι η μόνη πραγματική λύση απέναντι στα σχέδια της κυριαρχίας.



Συνέλευση αναρχικών- κομμουνιστών για την ταξική αντεπίθεση ενάντια στην ΕΕ

Στις 25 Μάη η Ε.Ε. διεξάγει εκλογές για την ανάδειξη των πολιτικών εκπροσώπων που θα κληθούν να διαχειριστούν το βιοτικό κατήφορο των λαών της Ευρώπης. Στη δίνη των σαρωτικών κοινωνικών ανακατατάξεων που επέφερε η καπιταλιστική κρίση, σε μια συγκυρία σχεδόν πολεμική, αποκαλυπτική του απροσχημάτιστα πλέον αντεργατικού και αντιλαϊκού χαρακτήρα της Ε.Ε., οι επερχόμενες ευρωεκλογές αποκτούν για το εργατικό-λαϊκό κίνημα μια σημασία κομβική. Μετατρέπονται εκ των πραγμάτων σε βασικό σημείο αναφοράς του, ακόμα κι αν ο θεσμός του Ευρωκοινοβουλίου δεν έχει καμιά ουσιαστική εξουσία στη λήψη των κεντρικών πολιτικών αποφάσεων της Ε.Ε., καθώς το αποτέλεσμά τους  θα αποτελέσει ένα ισχυρό πρόκριμα για τη  διαμόρφωση του προσεχούς συσχετισμού ισχύος ανάμεσα στις δυνάμεις του κεφαλαίου και της εργασίας. Αρνητικά για τις πρώτες, με την καταδίκη των κομμάτων που έμμεσα ή άμεσα στηρίζουν τον ευρωπαϊκό μονόδρομο, και ευνοϊκά για τις δεύτερες, με τη μαζική συνειδητή αποχή από τις κάλπες ως πράξη απόρριψης μιας διαδικασίας κοινωνικής και πολιτικής νομιμοποίησης της  Ε.Ε. και της στρατηγικής της.

Το ξέσπασμα της  καπιταλιστικής κρίσης και η ταχύτατη εξάπλωση της στο πυρήνα ενός κεντρικού βάθρου του  καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, της Ε.Ε., μετακίνησε τις τεκτονικές πλάκες της μεταπολεμικής καπιταλιστικής ψευδαίσθησης επί της οποίας αυτή είχε δομηθεί. Η σεισμική δραστηριότητα  που  την ακολούθησε κατεδάφισε εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών, γκρέμισε παραδοσιακούς κοινωνικούς συνασπισμούς εξουσίας, προκάλεσε ισχυρές –αλλά ασυνεχείς- κοινωνικές εκρήξεις, έβγαλε στον αφρό φασίστες και νεοναζί και ανάμεσα στα άλλα έπληξε στον πυρήνα του το ιδεολόγημα  της «Ευρωπαϊκής Ένωσης της σύγκλισης και της αλληλεγγύης». Δύο μόλις δεκαετίες μετά τις πανηγυρικές εξαγγελίες των απανταχού απολογητών του συστήματος για το «τέλος  της  ιστορίας», η πρωτοφανής όξυνση της δομικής καπιταλιστικής αντίθεσης, ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής από τη μια, και της ατομικής ιδιοποίησης του αποτελέσματός της από την άλλη, γέννησε  μια ακόμα κρίση στην ιστορία του καπιταλισμού, ίσως την πιο βαθιά του, μιας και η τωρινή είναι υποχρεωμένη να σηκώσει το βάρος όλων των αδιεξόδων που συσσώρευσε στο σύστημα η στηριζόμενη σε χρηματιστηριακά παράγωγα ανάπτυξη της προηγούμενης «ένδοξης» περιόδου.

Στο πλαίσιο αυτό, η παταγώδης αποτυχία ενός από τους κατεξοχήν πυλώνες του καπιταλιστικού κόσμου να εκπληρώσει τις πομπώδεις διακηρύξεις του περί ευημερίας και οικονομικής ανάπτυξης των λαών της Ευρώπης ήταν προδιαγεγραμμένη εν τη γενέσει της. Και δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά, τόσο γιατί οι καταστατικοί σκοποί της ήταν η ενίσχυση της καπιταλιστικής κερδοφορίας μέσω της ανεμπόδιστης διεύρυνσης της σφαίρας δράσης του κεφαλαίου, όσο και γιατί οι όροι συνένωσης των κυρίαρχων τάξεων των ευρωπαϊκών χωρών ήταν εξ’ αρχής σαθροί και αντιφατικοί. Η απόπειρα συνασπισμού άνισων οικονομικά καπιταλιστικών σχηματισμών, στη βάση των αυστηρών δημοσιονομικών κανόνων που επέβαλλε το Σύμφωνο Σταθερότητας και αργότερα η ΟΝΕ, ενέτεινε τις ανισομετρίες και δημιούργησε εξ αρχής έναν ανισσόροπο συσχετισμό δύναμης που εκ των πραγμάτων αδυνατούσε να επιβεβαιώσει τις προπαγανδιστικές διακηρύξεις για το «ισότιμο και αλληλέγγυο ευρωπαϊκό περιβάλλον». Αυτή η Ε.Ε., της φθηνής και πειθαρχημένης εργασίας και της ανεργίας, της οικονομικής και πολιτικής ανισομετρίας, του ρατσισμού  και του κοινωνικού κανιβαλισμού, η Ε.Ε. των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και της ανοιχτής στήριξης των νεοναζί (Ουκρανία) μας καλεί στις 25 του Μάη να εκλέξουμε το πολιτικό προσωπικό που θα διαχειριστεί ή που μάταια θα παριστάνει ότι πολεμά το καθεστώς οικονομικής και κοινωνικής εξαθλίωσης των λαών της Ευρώπης.

Για την Ελλάδα της τετράχρονης μνημονιακής επιτήρησης η ευρωπαϊκή απαίτηση για το εκλογικό αποτέλεσμα είναι σαφής: πλήρης επικράτηση των πολιτικών δυνάμεων που μπορούν να στηρίξουν χωρίς αναστολές και δισταγμούς τη βασική στρατηγική επιλογή της εγχώριας αστικής τάξης. Την άνευ όρων δηλαδή πρόσδεση και συμπόρευση με την Ε.Ε., την απαρέγκλιτη συνέχιση της «ευρωπαϊκής πορείας της χώρας», αυτής της σύγχρονης «Μεγάλης Ιδέας» της ελληνικής αστικής τάξης και του κράτους της. Σπεύδει λοιπόν η ντόπια και διεθνής αστική τάξη με το σύνολο των μηχανισμών προπαγάνδας και χειραγώγησης που διαθέτει να προσφέρει την ενίσχυση της στην παραπαίουσα ακροδεξιά συγκυβέρνηση (Ν.Δ.- ΠΑΣΟΚ). Επιχειρούν έτσι να αντιμετωπίσουν το κλίμα πολιτικής απαξίωσης των δύο παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας και την απειλή που αυτή γεννά για τη προώθηση των οικονομικών και πολιτικών τους σχεδιασμών, επιδιδόμενοι σε μια άνευ προηγουμένου προεκλογική στήριξη τους.

Οι εξαγγελίες για την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος και εξόδου στις αγορές εξυπηρετούν αυτόν ακριβώς το σκοπό: την αναχαίτιση του αντικυβερνητικού κλίματος και τη δημιουργία ψευδαισθήσεων για την ανάκαμψη της οικονομίας. Η υποτιθέμενη όμως επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος αποτελεί μια ιστορικών διαστάσεων φενάκη, μια ένδοξη στιγμή της δημιουργικής λογιστικής, αφού στηρίζεται στην αυθαίρετη παραδοχή ότι οι τεράστιες ενισχύσεις δημοσίου χρήματος προς τους τραπεζίτες όσο και η πληρωμή των τόκων του επαχθούς δανεισμού δεν αποτελούν δημόσια έξοδα και κατά συνέπεια δεν αυξάνουν το έλλειμμα. Από την άλλη, η πολυδιαφημισμένη έξοδος στις αγορές – ως ένδειξη εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία πoυ πλέον βάζει τις βάσεις για μια νέα φάση οικονομικής πολιτικής χωρίς την ανάγκη μνημονίων-, επιμελώς αποκρύπτει τους πραγματικούς όρους κάτω από τους οποίους αυτή «κατακτήθηκε». Την κρίσιμη παράμετρο δηλαδή ότι το δάνειο των 3δις ευρώ από τις αγορές (κυρίως αμερικάνικα και ευρωπαϊκά κερδοσκοπικά κεφάλαια) έχει το υψηλότερο επιτόκιο στην Ευρώπη (4,5%)  και ότι οι όροι του διέπονται από το ληστρικό για τον οφειλέτη καθεστώς του αγγλικού δικαίου, μαζί βέβαια με το αναμφισβήτητο γεγονός ότι ο λογαριασμός των τόκων και αυτού του δανείου (400 εκατ. επιπλέον ευρώ βρίσκονται ήδη στις πλάτες των εργαζομένων) όπως και των προηγούμενων είναι υπεραρκετός ώστε να απαιτήσει νέα δάνεια, άρα και νέα μνημόνια, για την αποπληρωμή τους.

Πέρα, όμως, από την ανάγκη κατανόησης του μεγέθους της απάτης που στήθηκε σε βάρος των εργατικών-λαϊκών δυνάμεων για τη στήριξη της συγκυβέρνησης, το πραγματικό πολιτικό διακύβευμα για αυτές βρίσκεται σε αυτά που διαφαίνονται πίσω από τους πανηγυρισμούς για τις «επιτυχίες» της ελληνικής οικονομίας. Γιατί στην πραγματικότητα, με την εξαγγελία των επιτυχιών αυτών εγκαινιάζεται ένας νέος, ακόμα πιο ανελέητος γύρος ταξικής επίθεσης, αφού η όποια δυνατότητα της ελληνικής οικονομίας να παρουσιάζει σταθερότητα ή σημάδια ανάκαμψης θα προέρχεται από την εντεινόμενη λεηλασία της εργαζόμενης κοινωνίας και του κοινωνικού και φυσικού πλούτου. Τα πλεονάσματα, τα δάνεια από τις αγορές και η πολυαναμενόμενη ανάπτυξη αποτελούν ουσιαστικά τις συνθηματικές λέξεις που κωδικοποιούν τους νέους ταξικούς συσχετισμούς εκμετάλλευσης. Λιγότεροι μισθοί, λιγότερη περίθαλψη, λιγότερα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα, περισσότεροι φόροι, περισσότερη καταστολή και περισσότερη εξαθλίωση είναι τα στοιχεία που συνθέτουν το νέο κόσμο που μας περιμένει, τον κόσμο της «ανάπτυξης» μέσα στην καπιταλιστική Ευρώπη.

Σε αυτό το πλαίσιο, η συμμετοχή στις επερχόμενες ευρωεκλογές αποτελεί -αντικειμενικά- νομιμοποίηση του κατεξοχήν θεσμού εξωραϊσμού της αντικοινωνικής φύσης της Ε.Ε. Είναι  ενεργητική παραδοχή ότι τα δικά μας αυτόνομα εργατικά-λαϊκά συμφέροντα είμαστε ανίκανοι να τα υπερασπιστούμε με τις δικές μας δυνάμεις. Ότι εν τέλει, είμαστε ανίκανοι να ακολουθήσουμε το μοναδικό μονοπάτι, που όταν οι  καταπιεσμένοι όλου του κόσμου διέβησαν, κατάφεραν να κερδίσουν αυτά που σήμερα αρπάζουν πίσω οι δυνάστες μας, αυτό της οργανωμένης ταξικής πάλης. Σήμερα, με το πολιτικό σύστημα να κλυδωνίζεται, τον πάλαι ποτέ κραταιό δικομματισμό να φαντάζει ανάμνηση, και την ανυπαρξία ενός εναλλακτικού κυβερνητικού μπλοκ διάδοχου του υπάρχοντος να εντείνει τη συνθήκη πολιτικής αστάθειας που διανύουμε, διαμορφώνονται  οι πλέον δύσκολοι, όσο και ευνοϊκοί όροι για την εμφάνιση στο  προσκήνιο ενός αυτόνομου προλεταριακού κινήματος, ικανού να κλονίσει και στη συνέχεια να ανατρέψει το εύθραυστο μέτωπο της αστικής τάξης. Μια τέτοια εξέλιξη αποτελεί δίχως άλλο και το μεγαλύτερο φόβο του αστικού μπλοκ σήμερα· αυτόν που ενισχύει την κατασταλτική και ιδεολογική τρομοκρατία και ανασύρει όλες τις αντεργατικές- αντεπαναστατικές δυνάμεις, με πρώτη τη Χρυσή Αυγή. Είναι ο ίδιος φόβος που πριμοδοτεί τους αυλικούς της αστικής τάξης στη δημιουργία κομμάτων-υβριδίων, όπως το «Ποτάμι», ενώ ταυτόχρονα οδηγεί στην απροκάλυπτη εμπλοκή με την πολιτική των πιο αντιδραστικών τμημάτων της, όπως στην περίπτωση Μώραλη- Μαρινάκη και την εφοπλιστική  μαφία που εκπροσωπούν. Σε αυτό το σκηνικό, η καθεστωτική αριστερά, με πρωταγωνιστές τόσο την ηγεσία του ΚΚΕ, της ανέξοδης ταξικής λογοκοπίας και του  αναχωρητισμού από την ζωντανή κινηματική δραστηριότητα, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, των διαπιστευτηρίων πίστης στην Ε.Ε. και την ΟΝΕ, μένει να παρακολουθεί παθητικά τη μεγαλύτερη μεταπολεμική ταξική επίθεση, αφομοιωμένη και ορκισμένη στις προσόδους του κοινοβουλευτισμού. Ειδικότερα ο ΣΥΡΙΖΑ, όντας δυνάμει κυβερνητική δύναμη, αποτελεί μια απάτη ολκής, όχι μόνο γιατί με τις «δεξιές» στροφές πλέον αναγνωρίζει το σύνολο σχεδόν του δημόσιου χρέους, αλλά κυρίως γιατί ασκεί μια ανιστόρητη- δημαγωγική αντιπολίτευση περί δήθεν δυνατότητας απόσπασης κερδών από το κεφάλαιο εν μέσω κρίσης, μέσα από διαπραγματεύσεις και αμοιβαίους συμβιβασμούς.

Σε αυτήν την κομβική για το εργατικό- λαϊκό κίνημα συγκυρία, η πάλη ενάντια στις επερχόμενες ευρωεκλογές, ως θεσμού νομιμοποίησης της Ε.Ε., οφείλει να καταστεί ένα γόνιμο πεδίο για τη συνάντηση και συλλογικοποίηση των αντιστάσεων και των αγώνων, για την αναζωπύρωση του κοινωνικού-ταξικού πολέμου. Να αποτελέσει για όλους εμάς, τους άνεργους, τους εργάτες, τους αντιστεκόμενους ένα σημείο αναφοράς για την αντίσταση στην ιμπεριαλιστική Ε.Ε. και την συγκυβέρνηση που την εκπροσωπεί. Μια ευκαιρία για τη συλλογική εκδήλωση της άρνησης και της σύγκρουσης με έναν εγκληματικό μηχανισμό που ενσαρκώνει τα συμφέροντα της αστικής τάξης έναντι των δικών μας, ενός μηχανισμού που στο όνομα του καπιταλιστικού κέρδους απαξιώνει τη ζωή μας, μετατρέποντας μας σε σύγχρονους σκλάβους των ντόπιων και διεθνών αφεντικών.

Η δική μας στάση, επομένως, δεν μπορεί να βρίσκεται στην ψήφο, ούτε στην ανάθεση, ούτε σε κάποια ανέξοδη αποχή, αλλά στην καθημερινή, μοριακή πάλη για την πολιτική συγκρότηση των προλεταριακών- λαϊκών δυνάμεων του τόπου, τη μοναδική ιστορικά ικανή δύναμη που μπορεί να βάλει φρένο στην επίθεση του συστήματος, ανοίγοντας παράλληλα το δρόμο για τη συνολική αναμέτρηση μαζί του.


 

Μικροφωνικη εναντια στις εκλογες

στις 14/5 πραγματοποιήθηκε μικροφωνική από την Α.Κ Βαλβείου ενάντια στις εκλογές .

ΟΣΑ ΦΕΡΟΥΝ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ

   ΟΣΑ ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΛΠΕΣ

     ΤΟΣΑ ΑΛΛΑΖΕΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ 

   ΤΟΣΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΑΡΤΕΣ

Καθώς ο καπιταλισμός αναδιπλώνεται, παρατηρούμε ότι κατακερματίζονται οι δυνάμεις στο πολίτικο-κομματικό σκηνικό. Οι συγκυβερνήσεις των ληστρικών κόμματων ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ επειδή φέρουν την υπογραφή τους , σε όλους τους αντιλαϊκούς νομούς , του μνημονίου , και την κύρια ευθύνη για την εξαθλίωση των ζωών μας , προσπαθούν να μετασχηματίσουν τα πρόσωπα τους και τα ονόματα των κομμάτων τους . Αν παρατηρήσουμε τους υποψηφίους δημάρχους και τους συνδυασμούς τους , σε κάθε πόλη θα διακρίνουμε ότι σχεδόν όλοι παρουσιάζονται ως ανεξάρτητοι-ακηδεμόνευτοι σωτήρες και φωστήρες του κάθε δήμου. Όμως με μια πιο προσεκτική μάτια θα καταλάβουμε ότι όλοι τους στηρίζονται από διαφορές ελίτ. Έτσι λοιπόν οι επιδοτούμενοι και υποκινούμενοι υποψήφιοι δήμαρχοι από κόμματα μετατρέπουν τον κάθε δήμο σε ένα μικρό κοινοβούλιο της αστικής κυριαρχίας . Μεταφέρουν την δυσωδία της βουλής επικίνδυνα κοντά στις γειτονιές μας . Τις γειτονιές που για να μην ξεχνιόμαστε απαρτίζονται από εργάτες-αγρότες και όχι αστούς και κεφαλαιοκράτες . Έτσι το κράτος επιτυγχάνει την συνέχιση των λαϊκών μαζών. Αυτή τη συνέχιση εκμεταλλεύονται τα κόμματα και την τροφοδοτούν με τα κομματόσκυλα τους , έτσι σε εργατικές γειτονιές και αγροτικούς οικισμούς παρατηρούμε να στρατεύονται και να πολώνονται η μάζες προς τα συμφέροντα των κομματαρχών και όχι τα δικά τους συμφέροντα . Βλέπουμε εργάτες να στηρίζουν τον κρατισμό και τον καπιταλισμό και ερωτώμαι σε αυτό το σημείο . Είναι δυνατόν τα καπιταλιστικά αστικά κόμματα να ενδιαφερθούν για έναν εργάτη-έναν αγρότη- σε καμία περίπτωση είναι η απάντηση . Στην μονή περίπτωση που τα κόμματα σκύβουν την κεφάλα τους είναι όταν μυριστούν χρήμα δηλαδή στο κεφάλαιο (αυτό εξυπηρετούν) . Έτσι λοιπόν μέσα σε αυτό το κλήμα πόλωσης και διχασμού που βρίσκεται η κοινωνία και αφού η πλειοψηφία της , θεωρεί τις εκλογές ως δημοκρατικό θεσμό και ασκεί τα εκλογικά δικαιώματα ας είναι πιο προσεκτικοί με τις εκλογές τους, ας ψάξουν σε βάθος τους συνδέσμους και εφόσον δεν μπορούν να εργαστούν υπέρ της επανάστασης τουλάχιστον να μην είναι εμπόδια . Όλοι μας γνωρίζουμε ποιοι υποθήκευσαν το μέλλον μας, ποιοι πουλάνε τις ζωές μας, ποιοι πλουτίζουν με τον μόχθο, μας ποιοι καταδυναστεύουν την φύση, ποιοι μας εξουσιάζουν . Όμως κάποιοι λίγοι δεν έχουν αυταπάτες. Οι εκλογές δεν αλλάζουν αυτά που προαναφέραμε δεν αναδημιουργούν την κοινωνία, απλά συντηρούν το αστικό χριστιανό κρατούμενο καπιταλισμό της χώρας . Όλη η ευθύνη για την αλλαγή της κοινωνίας μας, είναι στα χεριά του καθένα-κάθε μιας, εδώ και τώρα μέσα απ’τις λαϊκές συνελεύσεις , μέσα από τις αναρχικές δομές , μέσα από συλλογικότητες . Μέσα από κάθε τόπο όπου η ιδεολογία παίρνει σάρκα και οστά και τσακίζει τα συμφέροντα των καπιταλιστών και φιμώνει τα στόματα των αστών και απαλλοτριώνει τις τσέπες των κεφαλαιοκρατών ώστε να δομηθεί η κοινωνία του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

ΜΙΑ ΒΙΒΛΟ ΣΤΗΝ ΙΤΕΑ, ΕΝΑ ΑΜΑΞΙ ΣΤΗΝ οδό ΑΜΕΡΙΚΗΣ 

ΚΑΠΙΤΑ-ΛΗΣΤΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΜΕΙΝΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΜΕΤΡΟ ΓΗΣ

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΚΙΝΗΣΗ ΒΑΛΒΕΙΟΥ 


 

Καμια εμπιστοσύνη στους επαγγελματίες της πολιτικής

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Νίκαια – παρέμβαση ενάντια στις εκλογές

Μαζί με τα κείμενα, μοιράστηκε προπαγανδιστικό υλικό (ενάντια στην κουλτούρα της ανάθεσης), που είχε τη μορφή κάρτας, όμοια με αυτές που μοιράζουν οι κάθε λογής επαγγελματίες υποψήφιοι – τσαρλατάνοι της πολιτικής, μη τη διαφορά στο (αντιεκλογικό) περιεχόμενό της.
παρακάτω ακολουθούν το κείμενο και οι κάρτες που μοιράστηκαν:

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ, ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΔΕΣ, ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΕΣ, ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΣΩΤΗΡΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΤΙ Η ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ! ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟΥΣ;

Γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι ο μεγαλύτερος “πολιτικός κίνδυνος” είναι η παραίτηση από την ίδια τη ζωή, τα προβλήματα, τις αγωνίες και τις επιθυμίες μας και η ανάθεσή της διαχείρισης της, στους ειδικούς: πολιτικάντηδες, δημοσιογράφους, μεγαλοεπιχειρηματίες, σωτήρες πατριώτες!

Δεν κινδυνεύουμε με την αποχή από τις εκλογές! Αντίθετα, κινδυνεύουμε από τη συμμετοχή μας σ’ αυτές και την ψήφο στους κάθε λογής αφεντάδες!

Γιατί η ψήφος, είναι η πιο ξεκάθαρη επιβεβαίωση της αδυναμίας μας να καταλάβουμε, ότι η ζωή μας είναι μονάχα δική μας υπόθεση και κανενός άλλου!

Απαξίωση των εκλογών, σημαίνει απαξίωση της ανάθεσης! Και απαξίωση της ανάθεσης, σημαίνει κατάργηση της κυριαρχίας των επίδοξων διαχειριστών της ζωής μας! Και είναι αυτό το σημείο που εμφανίζεται η προοπτική για ουσιαστική αλλαγή της καθημερινότητας, αναλαμβάνοντας την ευθύνη των επιλογών μας και, τελικά, της ίδιας μας της ζωής!

 

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ ΟΥΤΕ ΤΙΜΩΡΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΨΗΦΟ. ΑΠΛΑ ΘΩΡΑΚΙΖΕΤΑΙ!

ή ΑΛΛΙΩΣ, ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΑΘΕ ΤΕΣΣΕΡΑ ΧΡΟΝΙΑ ΘΑ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΠΡΟΝΟΜΟΙΟ ΝΑ ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ, ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ, ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΖΩΗ!

 

Πόσο αφελής μπορεί να είναι κανείς για να πιστεύει πραγματικά, ότι ψηφίζοντας μία φορά κάθε τέσσερα (κάθε πέντε πλέον!) χρόνια, μπορεί με κάποιο έστω τρόπο να αλλάξει τα πράγματα; Αυτή η ψευδαίσθηση συμμετοχής, πόσο πολύ μπορεί να δημιουργεί άλλοθι για την απραξία και τη συνενοχή όλων όσων βλέπουν τη βαρβαρότητα να θεριεύει και νιώθουν πως έκαναν το χρέος τους στις εκλογές, μεμψιμοιρώντας μπροστά στην τηλεόραση την άδική τους μοίρα;

Αριστερές, Δεξιές, Κεντρώες, Ακροδεξιές, Νεοναζί και κάθε λογής κυβερνήσεις, ζητούν διαρκώς “νωπές λαϊκές εντολές”, για να νομιμοποιήσουν τη βαρβαρότητα που εγκαθιδρύουν ολοένα και σκληρότερα!

Πόσο ηλίθιος μπορεί να είναι κανείς και να ψηφίζει “παραδοσιακά” αυτό που ψήφιζε η οικογένειά του, χωρίς να γνωρίζει γιατί;

Πόσο ανόητος είναι εκείνος που ψηφίζει για να τιμωρήσει την εξουσία, ενώ ψηφίζοντας τη νομιμοποιεί, τιμωρώντας μονάχα τον εαυτό του;

Πόσο αφελής είναι ο καθένας που πιστεύει ότι το πρόβλημα είναι αν θα έχει δεξιό ή αριστερό αφεντικό πάνω από το κεφάλι του και όχι η ίδια η ύπαρξη του αφεντικού;

Πόσο γελοίος είναι εκείνος που ψηφίζει φασίστες για να σπάσει πλάκα, ενώ η ώρα που θα σπάσουν οι φασίστες τα δικά του κόκκαλα δε θ’ αργήσει…

Πόσο βαθιά νυχτωμένος παραμένει εκείνος που φιλοδοξεί να τη βολέψει με μια θεσούλα στην καβάτζα, από το δήμαρχο που έγλειφε τους τελευταίους μήνες;

Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τα πράγματα λοιπόν, τότε σίγουρα θα ήταν παράνομες ή καλύτερα, οι εκλογές δεν είναι παράνομες γιατί μπορούν στα σίγουρα να κάνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα για τους καταπιεσμένους.

 

ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ (ΑΥΤΟ)ΚΡΙΤΙΚΗ ΜΑΣ ΣΚΕΨΗ

ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΕΘΝΟΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΡΗΤΟΡΕΙΑ ΑΠ’ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ

ΚΑΜΙΑ ΨΗΦΟΣ – ΚΑΜΙΑ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ

Οι καιροί ανέκαθεν πρότασσαν την κριτική σκέψη ως σημείο εκκίνησης στο δρόμο για την ελευθερία. Στεκόμαστε εχθρικά απέναντι σε κάθε μορφή ανάθεσης. Παραμένουμε επιθετικοί απέναντι σε κάθε ρητορική που προσπαθεί να παρουσιάσει εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους ως ανθρώπους με κοινά συμφέροντα, κάτω από την ταυτότητα του έθνους και του πατριωτισμού! Θα το πούμε ξανά: δε θέλουμε να έχουμε τίποτα κοινό με όλους εκείνους που προσπαθούν να ορίζουν τις ζωές μας! Καμία γλώσσα, κανένα χρώμα δέρματος, καμία παράδοση, καμία εντοπιότητα δε μας συνδέει σε κανένα επίπεδο με όλους εκείνους που οργανώνουν καθημερινά τη φτώχεια, παράγουν ανισότητες, εντείνουν την καταπίεση και την εκμετάλλευση. Δε θα ψηφίσουμε ούτε θα κλείσουμε φιλικά το μάτι προς εναλλακτικές κατευθύνσεις (σοσιαλδημοκρατικού χαρακτήρα, βλέπε ΣΥΡΙΖΑ και γύρω) που τάχα οι καιροί προστάζουν. Δεν τρέφουμε καμία αυταπάτη για την εκλογική διαδικασία στο σύνολό της ανεξαρτήτως αποχρώσεως.

 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΤΟΜΙΚΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥ

ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΜΑΣ ΕΥΦΥΙΑ

Πέρα από την εναντίωση στην ατομική παραίτηση του ψηφοφόρου, στεκόμαστε εξίσου ενάντιοι στην παθητική αποχή: στο γενικευμένο εκείνο σνομπάρισμα της πολιτικής, που ενοποιεί δεξιούς κι αριστερούς (τάχα ανένταχτους) ριζοσπάστες, στα χαρακώματα των καναπέδων.

Θα το πούμε απλά: η αποχή μόνη της, δε μπορεί και δεν έχει νόημα, αν οι ίδιοι οι απέχοντες δεν αποφασίσουν να πάρουν τις ζωές τους στα χέρια τους. Αν για τον καθένα, η αποχή δεν είναι παρά η αφετηρία για δράση κι όχι η κορύφωση της πολιτικής πράξης όπως συνηθίζεται.

Και τι να κάνουμε λοιπόν (;) θα ρωτήσει κανείς. Η απάντηση για μας είναι “να περπατήσουμε στους δρόμους που ανοίγει η συλλογική μας ευφυΐα”. Με άλλα λόγια, δεν υπάρχουν απαντήσεις έτοιμες να δώσει κανείς. Αν το αίτημα είναι κοινό, και αφορά στην προσπάθεια για περισσότερη κοινωνική και ατομική ελευθερία, ο δρόμος ανοίγει προχωρώντας και ανοίγει συλλογικά.

 

ΟΥΤΕ ΔΗΜΑΡΧΟΙ, ΟΥΤΕ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ

ΑΥΤΟΝΟΜΕΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ ΑΓΩΝΑ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ

Δεν έχουμε καθολικές απαντήσεις για το τι θα πρέπει ο καθένας να κάνει. Δεν προτείνουμε κάποιο μεγαλεπήβολο πολιτικό πρόγραμμα, γιατί δεν πιστεύουμε ότι πρέπει να υπάρχει κάτι τέτοιο.

Είμαστε εδώ, γιατί συνεχίζουμε να πιστεύουμε πεισματικά σ’ έναν καλύτερο κόσμο και προς αυτή την κατεύθυνση προσπαθούμε συλλογικά.

Γιατί εγκαταλείψαμε τον κόσμο της τηλεόρασης και του καναπέ, εναντιωθήκαμε στις λογικές της ματαιότητας, δεν πιστέψαμε ποτέ στο θάνατο των ιδεών όπως ευαγγελίζονται οι κυρίαρχοι, γιατί οι ιδέες μας στροβιλίζονται ζωντανές μέσα στις πράξεις μας και οι πράξεις μας συναντιόνται μ’ αυτές και τις μεταμορφώνουν.

Δεν έχουμε να πείσουμε κάποιον για κάτι για το οποίο δεν πείθεται, από τις δικές του εμπειρίες, από τη δική του καθημερινότητα: από αυτή που δεν μπορεί να κρύψει τις κυρίαρχες ανισότητες, τον κανιβαλισμό που θεριεύει παντού γύρω του.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε σε πείσμα των καιρών, ενάντια σε πρόσωπα, μηχανισμούς, θεσμούς, καθημερινές συνήθειες και πρακτικές, που εξυψώνουν την ασημαντότητα, τον ατομισμό, τον ανταγωνισμό, τις κοινωνικές διακρίσεις ενάντια σε καθετί διαφορετικό.

Βρισκόμαστε σε κάθε τόπο που κυριαρχεί η εξουσία και αρθρώνουμε ποικίλες μορφές αντιστάσεων. Κινητοποιούμε τη φαντασία μας αυτοοργανωμένα και ακηδεμόνευτα, αναζητώντας νέους τρόπους: τρόπους για να κατανοούμε καλύτερα την πραγματικότητα γύρω μας, η οποία οργανώνεται με ολοένα και περισσότερο περίπλοκο τρόπο σκόπιμα, παράγοντας διαρκώς αποκλεισμούς.

Συναντιόμαστε και αγωνιζόμαστε στους χώρους εργασίας μας και τα ακηδεμόνευτα σωματεία βάσης. Στις συνελεύσεις γειτονιάς και τις πλατείες. Στα σχολεία, στις αυλές και στις τάξεις. Στα πανεπιστήμια. Στους αυτοοργανωμένους κοινωνικούς και πολιτικούς χώρους. Στις καταλήψεις και τα στέκια. Στους δρόμους και σε κάθε μορφή κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, που μοιράζονται την αγωνία, το πάθος και την πίστη στη δυνατότητα ενός κόσμου ισότητας κι ελευθερίας.

Υγ: και για όποιον συνεχίζει ν’ αμφιβάλει, ποιούς πραγματικά εξυπηρετεί και ωφελεί το εκλογικό σύστημα, θα αρκεστούμε να του θυμίσουμε όσα θα όφειλε να θυμάται:

μνημόνια, μεσοπρόθεσμα, πολυνομοσχέδια, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών και τσάκισμα ασφαλιστικών ταμείων, μαζικές απολύσεις (χωρίς αποζημιώσεις), εκτόξευση ανεργίας, εξαϋλώσεις βασικών μισθών και συντάξεων, κατάργηση δώρων, επιδρομές νέων φόρων, άμεσα και έμμεσα χαράτσια, ελαστικοποίηση και επισφάλεια εργασίας, μερική απασχόληση, περικοπές κρατικών χρηματοδοτήσεων σε κοινωνικές υπηρεσίες και παροχές (συρρίκνωση νοσοκομείων, συγχωνεύσεις σχολείων) αλλεπάλληλες συγκυβερνήσεις δεξιάς-κέντρου-ακροδεξιάς, άνοδος νεοναζισμου, κατασκευή στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών…

Όλα τα παραπάνω, ψηφίστηκαν! Συνεννοηθήκαμε τώρα;!


Το αντιεκλογικό διήμερο στην Αθήνα

Στο πλαίσιο του προγραμματισμένου αναρχικού αντιεκλογικού διημέρου, την Πέμπτη 15 Μαΐου πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση στα προπύλαια του πανεπιστημίου της Αθήνας. Κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης υπήρχαν αναρτημένα πανώ στα οποία γραφόταν οι φράσεις: ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΞΟΥΣΙΑ, ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ και ΜΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΝΕΣΑΙ, ΜΗΝ ΨΗΦΙΖΕΙΣ.

Από την μικροφωνική που είχε στηθεί, εκτός από τα τραγούδια, διαβάζονταν και κείμενα αντιεκλογικού περιεχομένου, ενώ μοιράζονταν, στον διερχόμενο κόσμο, προκηρύξεις και αντίτυπα της αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ. Η εκδήλωση ξεκίνησε στις 6 το απόγευμα και έληξε μετά τις 8.

Την επομένη, Παρασκευή 16 Μαΐου, ακολούθησε συζήτηση σε αίθουσα του κτιρίου Γκίνη του Πολυτεχνείου της Αθήνας με θέμα: «Κρίση», Εκλογές και ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ και η οποία διήρκεσε από τις 7 το απόγευμα έως τις 10. Κατά την διάρκεια της συζήτησης αναπτύχθηκε η σημασία της εκλογικής απεργίας που δεν μπορεί να συσχετιστεί με την αποχή, αλλά με την συνειδητή και ολική απελευθερωτική στάση, της οποίας αποτελεί μία ουσιαστική συνισταμένη.

Το διήμερο είχε οργανωθεί από την Συσπείρωση Αναρχικών.


 

Αντιεκλογικές δράσεις

Με αφορμή τις δημοτικές εκλογές σήμερα, την τελευταία εβδομάδα αφισοκολλήσαμε χαρτοπανό σε κεντρικά σημεία της πόλης μας και πετάξαμε πάνω από 30.000 τρικάκια.

Χαρτοπανό: «Συνειδητά άκυρο-αποχή αντιιεραρχία στις διαδικασίες μας, αυτοοργάνωση στις ζωές μας», «αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομες» κ.α.

Τρικάκια: «Αποχή από τις εκλογές, κοινωνικός-ταξικός πόλεμος», «Δικαίωμα στη ψήφο, το δικαίωμα να εκλέγεις τους πολιτικούς σου νταβατζήδες»

Αναρχικοί/ες από το Περιστέρι


 

Αντιεκλογικό γιγαπανώ στο κέντρο της πόλης

Την Παρασκευή 16/5 το βράδυ λίγες μόλις μέρες πριν τον πρώτο γύρο του εκλογικού πανηγυριού προχωρήσαμε στην ανάρτηση αντιεκλογικού γιγαντοπανώ στη διασταύρωση ιεράς οδού και Θηβών στο κέντρο της πόλης.

Για λόγους ασφαλείας, ωστόσο, μια και το πανί δεν θα άντεχε στον δυνατό άνεμο και υπήρχε περίπτωση να πέσει σε διερχόμενο όχημα, το κατεβάσαμε εγκαίρως και την Τετάρτη 21/5 προχωρήσαμε στην ανάρτηση άλλου πανώ σαφώς πιο ανθεκτικού…και συνεχίζουμε για μια απελευθερωμένη πόλη…


αντιεκλογική δράση στα προπύλαια

Την Πέμπτη 22 Μαΐου η Συσπείρωση Αναρχικών πραγματοποίησε παρουσία δράσης στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Αναρτήθηκε πανώ που έγραφε: ΜΗΝ ΤΑΠΕΙΝΩΝΕΣΑΙ, ΜΗΝ ΨΗΦΙΖΕΙΣ, ενώ υπήρχε και τραπεζάκι με προκηρύξεις  και έντυπο αντιεκλογικό υλικό.

Κατά την διάρκεια της παρουσίας, η οποία διήρκεσε από τις 6 μέχρι και τις 8 το απόγευμα, διαβάζονταν αντιεκλογικά κείμενα με τηλεβόα, ενώ μοιράζονταν, στον διερχόμενο κόσμο, προκηρύξεις και αντίτυπα των δύο πρόσφατων φύλλων της μηνιαίας αναρχικής εφημερίδας ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.

 

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ, ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ,

ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

Αντιεκλογικό κείμενο από τη Συσπείρωση αναρχικών

Ποτάμια και χείμαρροι, «πατριώτες» και απάτριδες, εθνικιστές και αντιεθνικιστές, αριστεροί και δεξιοί, νεόκοποι και παλαιομοδίτες πολιτικοί, «σωτήρες» και καταστροφείς, κάνουν και πάλι την καθιερωμένη παρέλαση εξαπάτησης.

Καλούν τους πειθήνιους και υποταγμένους να δεχτούν την ιδιότητα του ψηφοφόρου, να κρυφτούν πίσω από τα παραβάν και να δώσουν την δήθεν μυστική τους ψήφο. Μια ψήφος που παραμένει αναποτελεσματική, αφού αυτά που υπόσχονται είναι άσχετα με αυτά που θα κάνουν, όταν πάρουν στα χέρια τους την διαχείριση της εξουσίας. Μία ψήφος που δεν έχει κανένα νόημα, αφού λίγο ως πολύ όλα είναι προκατασκευασμένα και προμελετημένα, ακόμα και αυτό που εμφανίζεται ως αποτέλεσμα.

Όσοι θα πάνε να ψηφίσουν –με εξαίρεση τους κουταλοφόρους και τους λίγους αφελείς που έχουν απομείνει– είναι βέβαιο πως ανήκουν σ’ αυτήν την κατηγορία ανθρώπων που δεν θέλουν να αποδεχθούν την αλήθεια, επειδή έτσι θα καταστραφούν οι ψευδαισθήσεις τους. Μήπως, όμως, είναι καιρός να ζήσουν στην πραγματικότητα κι όχι μέσα στο ψέμμα που σκορπά απλόχερα η εξουσία;

Οι εξουσιαστές λένε στους αριστερόφρονες: «Να πάτε να ψηφίσετε γιατί αλλοιώς θα βγουν ενισχυμένοι και θα κυβερνήσουν οι δεξιοί, οι ακροδεξιοί και οι φασίστες».

Στους δε υπόλοιπους, υπόσχονται καλύτερη διαχείριση του κράτους, τιμωρίες των καταχραστών, των κλεφτών, αποκατάσταση της καλής λειτουργίας του συστήματος και ότι δεν θα ξεπουληθεί ο υπόγειος, επίγειος και υπόλοιπος πλούτος.

Εμείς σας λέμε: «Αυτοί που κυβερνούν είναι οι χειρότεροι και το έχουν αποδείξει. Ο φασισμός είναι μια μορφή διαχείρισης του κράτους, όπως και η δημοκρατία. Αυτό το σύστημα που έσυρε στην ανεργία ενάμισυ εκατομμύριο ανθρώπους (το 1/3 των εργαζομένων), που έστειλε στην αυτοκτονία άλλες πέντε χιλιάδες ανθρώπους, που σέρνει στην εξαθλίωση εκατομμύρια άλλους με ισχνά μεροκάματα και συντάξεις, που έχει ανοίξει το δρόμο στους αλλοδαπούς εξουσιαστές για να λεηλατήσουν ανθρώπινες ζωές, το έδαφος και το υπέδαφος του ελλαδικού χώρου, καταστρέφοντας την χλωρίδα και την πανίδα, μήπως αποτελείται από ανθρωπιστές και δεν το ξέρουμε; Ποιά είναι η διαφορά τους από αυτούς που αποκαλούν φασίστες; Ποιοί αριστεροί, ποιοί δεξιοί και ποιοί φασίστες; Μήπως το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αριστερό; Ή μήπως πιστεύει έστω και ένας πως αν ανέβει στη διαχείριση των εξουσιαστικών υποθέσεων η αριστερά θα πράξει διαφορετικά; Ούτε οι μισθοί και οι συντάξεις θα επανέλθουν στα προ του 2009 επίπεδα, ούτε θα σταματήσει το πρόγραμμα των κρατούντων. Άλλωστε, με τις ασυναρτησίες των οικονομολόγων τους και των κομματαρχών προσπαθούν να συγκαλύψουν τις πραγματικές τους προθέσεις.

Δεν υπάρχει ίχνος αλήθειας στο ότι δεν θα συνεχισθεί το πρόγραμμα που έχει καθορισθεί από τις κυρίαρχες Ευρωπαϊκές και υπερατλαντικές δυνάμεις. Απλά κάθε μερίδα της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας προσπαθεί να αποκτήσει μία καλύτερη θέση στο σύστημα εν όψει της νέας περιόδου δουλείας που έχει ανοιχτεί μέσα από τα μνημόνια. Ο ελλαδικός χώρος και οι κάτοικοί του θα γίνουν περισσότερο εξαρτημένοι αφού ο σχεδιασμός είναι να αναπτυχθεί κι άλλο ο τουρισμός. Κι αυτό απλά σημαίνει ακόμα μεγαλύτερη εξάρτηση και δουλεία. Οι εθνικιστές, που διαμαρτύρονται για το «ξεπούλημα», δηλώνουν πως θα ακολουθήσουν την ίδια ρότα, αλλά «με καλύτερους όρους». Το αποτέλεσμα; Ίδιο! Γι’ αυτούς και χιλιάδες ακόμη λόγους οφείλετε να ξεφύγετε από αυτό τον φαύλο κύκλο».

Τόσα και τόσα χρόνια το ίδιο παραμύθι. Σκορπώντας ψεύτικες ελπίδες οι εξουσιαστές κάνουν καλά τη δουλειά τους.

Όμως αυτή η περίοδος είναι από αυτές που επαναλαμβάνονται μετά από τη μεσολάβηση μεγάλων χρονικών αποστάσεων. Για άλλη μια φορά αποκαλύπτεται με τον πλέον ωμό τρόπο, όχι μόνον το κοινοβουλευτικό σύστημα, αλλά και η εγκληματική υπόσταση των εξουσιαστών κάθε είδους και ονόματος. Τώρα είναι που δίνεται μία ακόμη ευκαιρία. Τώρα είναι που δεν χωρούν άλλες αυταπάτες για την πολυδιαφημιζόμενη σημασία της ψήφου. Τα χειρότερα που βλέπουμε σήμερα, υπήρχαν εδώ και τουλάχιστον διακόσια χρόνια στον ελλαδικό χώρο, αλλά και ευρύτερα. Απλά τώρα έφυγαν τα φτιασιδώματα και αποκαλύφτηκε, ακόμα μία φορά, το αληθινό πρόσωπο της κάθε εξουσίας.

Τα ψίχουλα που μοιράζουν, από το υποτιθέμενο πλεόνασμα, το κάνουν για καθαρά προεκλογικούς σκοπούς. Μετά τις εκλογές θα πάρουν πίσω πολλαπλάσια, μέσω φόρων και περικοπών. Η ρήση από την Αινειάδα «Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας», είναι πέρα για πέρα αληθινή και επίκαιρη. Οι εδώ πολιτικοί υπάλληλοι της ευρωπαϊκής και ευρύτερης κυριαρχίας πριμοδοτούνται με δήθεν «πλεονάσματα» και «εξόδους στις αγορές».

Τί θα πει έξοδος στις αγορές; Θα πει περισσότερα δάνεια, μεγαλύτερα χρέη και επομένως μεγαλύτερη λεηλασία του περιβάλλοντος. Γιατί μετά από τέτοιας έκτασης εξαθλίωση και ανεργία ποιός θα κάτσει να υπολογίσει τις συνέπειες του «έργου» στο οποίο θα κληθεί να δουλέψει; Ελάχιστοι, οι οποίοι θα θεωρηθούν και ο κακός δαίμονας για τους υπόλοιπους. Αλλά και αυτά τα δάνεια ξέρουμε ήδη με ποιο τρόπο θα αποπληρωθούν.

Είναι ολοφάνερο, λοιπόν, πώς οι κυρίαρχες κλίκες, ευρωπαϊκές και υπερατλαντικές, πριμοδοτούν αυτούς που αδίστακτα υπηρέτησαν τα πλέον καταστροφικά για τους ανθρώπους του ελλαδικού χώρου μέτρα.

Όλα τα κόμματα και αποκόμματα λένε ψέμματα, όταν ισχυρίζονται ότι δεν μπορούσαν να αποτρέψουν τα μνημόνια. Κάλλιστα μπορούσαν να προχωρήσουν σε ομαδικές παραιτήσεις από τα βουλευτικά αξιώματα προκαλώντας εκλογές και εμποδίζοντας την ψήφισή τους. Οι καραγκιόζηδες, που δήθεν διαφωνούσαν και δεν ψήφιζαν, ήταν οι μαϊντανοί στην όλη σαλάτα από απάτες και ψέμματα, με τα οποία ταΐζουν τους ανθρώπους. Επειδή, ό,τι έκαναν ήταν μέσα στο πλαίσιο του να μην διαταραχτεί η πορεία προς την νομιμοποίηση –μέσω των κοινοβουλευτικών ψηφοφοριών– των μέτρων, που είχε προαποφασιστεί ότι θα εφαρμόζονταν. Όταν τα κουκιά δεν «έβγαιναν», έτρεχαν αμέσως να ψηφίσουν. Αφού η ψήφος, που θα έδιναν, υποτίθεται πως ήταν μυστική και κατά συνείδηση γιατί έσπευδαν να δηλώσουν αυτό που υποτίθεται πως θα έκαναν και στην συνέχεια τα γύριζαν; Τί είδους οφέλη προσωπικά ή πελατειακά προσδοκούσε ή αποκόμιζε το κάθε τομάρι από αυτούς, άραγε; Από την άλλη, δεν είναι άξιο απορίας το ότι ζητούνταν να γίνονται φανερές ψηφοφορίες. Ο λόγος δεν ήταν η δήθεν διαπόμπευση αυτών που θα ψήφιζαν υπέρ των μνημονίων. Επρόκειτο για έναν ξεκάθαρο και ωμό εκβιασμό, ώστε να μην έχει την δυνατότητα να ξεφύγει κάποιος ή κάποιοι από την γραμμή. Υπάρχει κάποια αμφιβολία πως έχουμε να κάνουμε με ένα συρφετό καθαρμάτων και εκβιαστών;

Μέσα από την κατάσταση που προέκυψε τα τελευταία, ιδιαίτερα, χρόνια γίνεται φανερό πως οι εξουσιαστές σκοπεύουν να ολοκληρώσουν το καταστροφικό τους έργο σε ένα τόπο που πριν από μισό αιώνα, τουλάχιστον, ήταν ένας πραγματικός παράδεισος. Να τιθασεύσουν και να αλλοτριώσουν κάθε έκφραση ανυποταξίας σ’ αυτόν τον πληθυσμό.

Μπορούμε να τους αποτρέψουμε να το κάνουν.

Ας σηκώσουμε ψηλά τα χέρια μας, όχι σαν μια δουλική αίτηση, αλλά σαν μια ανάταση ψυχής, σώματος και πνεύματος, αντλώντας ενέργεια και δύναμη, πεποίθηση και δημιουργική οργή. Ας αποδεχτούμε την δύναμή μας κι ας την κρατήσουμε για δημιουργικά, ανεξούσια έργα. Μπορούμε, επί τέλους, να κατανοήσουμε ότι: «Είμαστε δυνατοί δεν έχουμε ανάγκη καμμία εξουσία και τις κάθε είδους μορφές κρατισμού. Μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν άλλο κόσμο».

Ας συμφωνήσουμε, λοιπόν, στο πρώτο και απλό: Δεν ψηφίζουμε ούτε τώρα, ούτε μετά, δεν ψηφίζουμε ποτέ! Άλλωστε, η ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ δεν είναι μία στιγμιαία απόσπαση, μια ΑΠΟΧΗ, από το εκλογικό καραγκιοζιλίκι, που έχει στήσει η εξουσία. Είναι μια μόνιμη στάση που ξεκόβει μια και καλή, που αναζητά απελευθερωτικές διεργασίες μαζί με άλλους έξω από εξουσιαστικές κλίκες και αντιλήψεις.

Είναι καιρός να τιναχτεί ως μια τεράστια λευκή φλόγα η τρομερή μας η οργή.

Ως πότε η υπομονή, η αυταπάτη και η εφήμερη απολαβή θα θρέφει το τέρας της εξουσίας;

Ως πότε τα ανακυκλωμένα πολιτικά σκουπίδια της εξουσίας θα προσκαλούν τον κόσμο να τα ξαναγευτεί και οι ψηφοφόροι θα κάθονται πειθήνια στο τεράστιο εκλογικό τραπέζι, που τους στήνουν οι κρατούντες;

Ας χαιρετίσουμε εγκάρδια αυτούς που ήδη βαδίζουν με απελευθερωτική συνείδηση στο δρόμο της ΕΚΛΟΓΙΚΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ και ας καλωσορίσουμε όσους πρόκειται να τον ακολουθήσουν για πρώτη φορά.

ΕΚΛΟΓΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Επειδή, Ψηφίζω σημαίνει:

Παραδίνομαι στην εκμετάλλευση, ενισχύω την Εξουσία

Συσπείρωση Αναρχικών


Αντιστεκόμαστε στις εκλογικές αυταπάτες

Η καπιταλιστική αναδιάρθρωση για τη συνέχιση της κερδοφορίας των αφεντικών προϋποθέτει τη λεηλασία της ζωής μας. Στόχος τους να ξεπεράσουν την κρίση του κεφαλαίου με κερδοφορία αλλά και νέους όρους κυριαρχίας. Κυβέρνηση Νδ-Πασόκ, Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, ΔΝΤ έχουν κηρύξει πόλεμο στην κοινωνία:γενικευμένη ανεργία, φτώχεια, λεηλασία μισθών και συντάξεων, χαράτσια, αποκοπές ηλεκτρικού ρεύματος, κατασχέσεις σπιτιών. Διαλύουν και ιδιωτικοποιούν παιδεία και υγεία. Λεηλατούν δάση, παραλίες, δημόσιους ελεύθερους χώρους, ιδιωτικοποιούν δημόσιες υπηρεσίες. Εγκληματοποιούν την πολιτική δράση με νέο ιδιώνυμο για όσους αντιστέκονται, κηρύσσουν παράνομες τις απεργίες, επιστρατεύουν απεργούς. Χτίζουν στρατόπεδα συγκέντρωσης και προετοιμάζουν φυλακές τύπου Γκουαντάναμο, για να προστατέψουν τη «φιλήσυχη» κοινωνία από τον «εσωτερικό εχθρό». Κατεβάζουν στρατό κατοχής, ενάντια στους κατοίκους στις Σκουριές που υπερασπίζονται γη και ελευθερία ενάντια σε ντόπιο και ξένο κεφάλαιο. Προφυλακίζουν αγωνιστές με κατασκευασμένα στοιχεία DΝΑ. Εισβάλλουν στα σπίτια αγωνιστών με πρόφαση την απόδραση Ξηρού. Στο όνομα της «τάξης» και του «δημόσιου συμφέροντος» εγκληματοποιούν τη ζωή, πνίγουν, πυροβολούν μετανάστες στα σύνορα και στο Αιγαίο.
Τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης (ΜΜΕ) υλοποιούν τις επιταγές του ολοκληρωτισμού. Στήνουν σκηνικό μεσοπολέμου: μοναδική διέξοδος για το καθεστώς έκτακτης ανάγκης, είναι η διαίρεση της κοινωνίας, ο κανιβαλισμός, ο κοινωνικός εκφασισμός, ο τρόμος και η υποταγή. Όλοι πρέπει να αισθανθούν τον άλλο σαν εχθρό:είτε είναι «προνομιούχοι εργαζόμενοι στο δημόσιο» είτε «αδικημένοι χαμηλόμισθοι» στον ιδιωτικό τομέα είτε μετανάστες είτε άνεργοι για τους οποίους στήθηκε πάρτι με ΜΚΟ-δουλεμπορικές εταιρείες οι οποίες εξωραΐζουν την εξαθλίωση με συσσίτια και φιλανθρωπίες και στη συνέχεια με τον εκβιασμό της ανεργίας τούς επέβαλαν 5μηνες ατομικές συμβάσεις εξαθλίωσης μέσω ΟΑΕΔ για «ωφελούμενους» που δεν αναγνωρίζονται ως εργαζόμενοι με 400 Ευρώ. Διαμορφώνονται εμφυλιοπολεμικοί όροι. Το καθεστώς αντιμετωπίζει την κρίση συναίνεσης διαμορφώνοντας λούμπεν συμπεριφορές σε άτομα, τα οποία βλέπουν τον θάνατο του μετανάστη, τον νόμο και την τάξη ως τον δρόμο για να επιβιώσουν – έστω και κανιβαλικά – προσδοκώντας ότι θα βρουν ξανά την καταναλωτική «ευμάρεια» που έχασαν…
Η Πρωτοβουλία Κατοίκων Καισαριανής από τον Ιούνη του 2008 μέχρι σήμερα, έδωσε σημαντικές μάχες, με συγκεκριμένα αποτελέσματα. Δεν αρκέστηκε να καταριέται το σκοτάδι. Κράτησε αναμμένη τη φωτιά της αντίστασης, αναδεικνύοντας το πρόταγμα της ανατροπής και της απελευθέρωσης. Πώς; Με τις αυτοοργανωμένες δομές, τις Συλλογικές Κουζίνες και τα Χαριστικά – Ανταλλακτικά Παζάρια, το μπλοκάρισμα των εργολάβων της ΔΕΗ που κόβουν το ρεύμα στις γειτονιές μας, την ελεύθερη μετακίνηση για όλους από τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς με σαμποτάζ των ακυρωτικών μηχανημάτων, την αυτομόρφωση, τις πολιτικές εκδηλώσεις, τις καλλιτεχνικές αντιεμπορευματικές πρωτοβουλίες. Με τις δράσεις ενάντια στους αυτοκινητόδρομους στον Υμηττό, τη λεηλασία του δάσους του Αϊ-Γιάννη, την καταστροφή της παιδικής χαράς στην Τσάφου, και την υπεράσπιση του ελεύθερου χώρου στο πάρκο Αλεξάνδρου. Με την επανοικειοποίηση του Σκοπευτηρίου και την καλλιέργεια του Μπαξέ, της γης στον απελευθερωμένο χώρο της Βίλας Ζωγράφου από όπου τροφοδοτούμε τις Συλλογικές Κουζίνες των γειτονιών μας. Με τον αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική αναδιάρθρωση, τη στήριξη των απεργιακών αγώνων, τη σύγκρουση με τις ΜΚΟ, τον ΟΑΕΔ και τον Δήμο Καισαριανής ενάντια στην «κοινωφελή» σκλαβιά, όχι μόνο καταγγείλαμε ότι αυτή η εργασιακή συνθήκη αποτελεί θεμελιώδη στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου παγκόσμια, αλλά και παλέψαμε για την αλλαγή των όρων εργασίας των εργαζομένων στα «κοινωφελή» προγράμματα της ΕΕ: καταφέραμε να έχουν οι εργαζόμενοι 2 μέρες άδεια τον μήνα και άδεια ασθενείας, αλλάκαι να υποχρεωθεί ο δήμος να πληρωθεί εργαζόμενος που απολύθηκε παράνομα γιατί αρνήθηκε να αποδεχθεί μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας του. Μαζί με τις συνελεύσεις των ανατολικών αλλά και σωματεία και συλλογικότητες από τον νομό Αττικής, δώσαμε και εξακολουθούμε να δίνουμε, μήνες τώρα, τη μάχη ενάντια στην κατάργηση της κυριακάτικης αργίας, με απεργιακούς αντικαταναλωτικούς αποκλεισμούς σε παραρτήματα πολυεθνικών και σε μεγάλα μαγαζιά. Σπάσαμε και στη γειτονιά μας το κλίμα που τα ΜΜΕ προσπάθησαν να επιβάλουν για το «πανηγύρι της κατανάλωσης» τις Κυριακές.
6 χρόνια δράσης στην Καισαριανή, δεν παλεύουμε, για να φτιάξουμε «νησίδες ελευθερίας» μες στον καπιταλισμό. Δεν επιχειρούμε μόνο να καλύψουμε τις ανάγκες μας. Παλεύουμε να βαθύνουμε την αυτονομία των κοινοτήτων αγώνα που συμμετέχουμε και ζούμε. Ο αντικαπιταλιστικός αντικαθεστωτικός ταξικός αγώνας, συναντά, στη βάση της πολυμορφίας του κινήματος των από κάτω, τον αγώνα για την κοινωνική επανάσταση και την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Η μάχη προϋποθέτει την υπέρβαση της ατομικότητας και δίνεται με συλλογικούς όρους μες στην κοινωνική και ταξική πάλη, δεν ανατίθεται, δεν διαμεσολαβείται, δεν εξαργυρώνεται… Σε μια περίοδο που επικρατεί η αντίληψη ότι με την ψήφο θα αλλάξει η κατάσταση, αντιστεκόμαστε στις εκλογικές αυταπάτες, στον παραγοντισμό και τον ναρκισσισμό, που η συμμετοχή στις εκλογές εκτρέφει. Απέναντι στους επίδοξους «σωτήρες» μας προτάσσουμε την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια. Κάθε μέρα, και όχι κάθε 4 χρόνια πίσω από εκλογικά παραβάν, στους δρόμους και τις πλατείες των γειτονιών μας διαχέουμε το μήνυμα του αγώνα και της αντίστασης, διαβαίνοντας το μονοπάτι για την κοινωνική απελευθέρωση και την ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος.
πρωτοβουλία κατοίκων καισαριανής

 Τον Φασισμό δεν τον Ψηφίζεις, τον Τσακίζεις!

ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΨΗΦΙΖΕΙΣ, ΤΟΝ ΤΣΑΚΙΖΕΙΣ! 

 

«Γεμάτη από επίσημους παλιάτσους είναι η αγορά – και ο λαός περηφανεύεται για τους μεγάλους άνδρες του! Είναι γι’ αυτόν οι κύριοι της στιγμής (…) Μη ζηλεύεις αυτούς τους άκαμπτους και πιεστικούς, εσύ που αγαπάς την αλήθεια! Η αλήθεια ποτέ ως τώρα δεν κρεμάστηκε από το μπράτσο ενός άκαμπτου (…) Βομβούν γύρω σου και με τους επαίνους τους: ενοχλητικός είναι ο έπαινός τους. Θέλουν να βρίσκονται κοντά στο δέρμα σου και στο αίμα σου. Σε κολακεύουν όπως έναν θεό ή έναν διάβολο. Και τι έγινε! Είναι κόλακες και κλαψιάρηδες και τίποτε άλλο (…) Φύγε, φίλε μου, στη μοναξιά σου, κι εκεί όπου φυσά δριμύς και δυνατός αέρας. Δεν είναι ο κλήρος σου να γίνεις μυγοσκοτώστρα».

 

Ζαρατούστρα – Για τις Μύγες της Αγοράς

 

 

Για ακόμα μία φορά οι «μύγες της αγοράς» θα βουϊσουν γύρω μας για να ζητήσουν την ψήφο μας, μόνο που τώρα στο βουητό τους έρχεται να προστεθεί και η μισάνθρωπη φασιστική δυσωδία, το ίδιο βρωμερή και ψεύτρα με το σύστημα που την εξέθρεψε και που υποτίθεται πως πολεμά.

 

Οι φασίστες δεν είναι αυτοί που θα αλλάξουν τη ζωή μας προς το καλλίτερο, δεν θα το κάνουν γιατί και δεν θέλουν και δεν μπορούν. Είναι τα σκυλιά όλων εκείνων που σαν μύγες μας πίνουν λαίμαργα το αίμα, χρόνια τώρα. Είναι μια δολοφονική συμμορία βουτηγμένη στην ίδια διαφθορά που δήθεν πολεμά. Είναι οι ιδεολογικοί απόγονοι των Ναζιστών και όσων συνεργάστηκαν μαζί τους την περίοδο της Κατοχής.

 

Η ψήφος στους Φασίστες δεν πολεμά το Σύστημα αλλά, στην ουσία, το στηρίζει. Ας αγωνιστούμε να βουβάνουμε το βρωμερό βουητό τους, όπως έπραξαν κάποτε οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, όπως θα θέλαμε να ξαναπράξουν οι γιοί και οι κόρες μας. Η απομόνωσή τους είναι το πρώτο βήμα για να αντεπιτεθούμε στο Σύστημα που τους εκτρέφει. Η αυτοοργάνωση και η διαρκής αλληλεγγύη, το καθοριστικό.

Ας ορίσουμε εμείς τις τύχες μας, ας επιλέξουμε εμείς τον κλήρο μας, ας γίνουμε «μυγοσκοτώστρες» ενάντια στην εμπροσθοφυλακή της σαπίλας που μας απειλεί.

 

ΝΑ ΤΣΑΚΙΣΟΥΜΕ ΤΑ ΦΑΣΙΣΤΟΕΙΔΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ

 

 

Αντιφασίστες/Αντιφασίστριες

Νέας Σμύρνης-Νέου Κόσμου


Αψηφίστε τους!

installation_sano_metro

Στήσαμε το δικό μας «εκλογικό» περίπτερο

Που κατάγεται από την σάτιρα του Αριστοφάνη και του Σουρή

Που θέλει να πει πολλά για τους ψηφοφόρους και τους ψηφοθήρες

Που κέρδισε πολλά -άλλοτε έκδηλα κι άλλοτε αινιγματικά- χαμόγελα

Πάντοτε όμως πικρά

Που δεν θέλει να εξαντληθεί στα χαμόγελα αλλά να μετουσιωθεί σε μια αυθόρμητη γενικευμένη εξέγερση

Που εξέτρεψε, έστω και για λίγες ώρες, τα αυτονόητα

Μιας κυρίαρχης τάξης που χτίζει τον παράδεισό της με τα υλικά της δικής μας κόλασης

Αυτή τη φορά βρεθήκαμε στον σταθμό του Μετρό της πόλης

Θα συναντηθούμε και σε άλλες πλατείες του Αιγάλεω…


(Ξανα)στήσαμε το δικό μας «εκλογικό» περίπτερο

Που κατάγεται από την σάτιρα του Αριστοφάνη και του Σουρή

Που θέλει να πει πολλά για τους ψηφοφόρους και τους ψηφοθήρες

Που κέρδισε πολλά -άλλοτε έκδηλα κι άλλοτε αινιγματικά- χαμόγελα

Πάντοτε όμως πικρά

Που δεν θέλει να εξαντληθεί στα χαμόγελα αλλά να μετουσιωθεί σε μια αυθόρμητη γενικευμένη εξέγερση

Που εξέτρεψε, έστω και για λίγες ώρες, τα αυτονόητα

Μιας κυρίαρχης τάξης που χτίζει τον παράδεισό της με τα υλικά της δικής μας κόλασης

 Αυτή τη φορά  στη συμβολή της Ιεράς Οδού & της Θηβών

Να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Απέναντι στην εκλογική απάθεια προτάσσουμε την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη, την ρήξη…

Aψηφίστε τους! vl. 1

antieklogikh3


Αντιεκλογικό στόλισμα δρόμων σε Ίλιον, Αγ. Ανάργυρους, Πετρούπολη *

 

   

 

 

   

 

* Έργο πνοής για τον κόσμο του αγώνα, κόντρα στο εκλογικό πανηγύρι του (πολύχρωμου) συστήματος

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s